Serwis dla Pielęgniarek

Wpisy

  • środa, 12 czerwca 2013
  • poniedziałek, 21 stycznia 2013
    • Żylna choroba zakrzepowo- zatorowa

            Jest to choroba, która zlokalizowana jest w żyłach głębokich kończyn dolnych, żyłach biodrowych i przeszywających, polega na tworzeniu się zakrzepów w wyżej wspomnianych naczyniach krwionośnych, z dużym prawdopodobieństwem wystąpienia zatorowości płucnej. W Polsce co roku około 50 tysięcy osób zapada na Żylną chorobę zakrzepowo- zatorową, a około 20 tysięcy doznaje objawowego Zatoru Tętnicy Płucnej. Nieleczony Zator Tętnicy Płucnej w 30% przypadków kończy się zgonem, ale dzięki stosowaniu leków przeciwkrzepliwych można zmniejszyć śmiertelność do 2–8%.

            Do rozwoju żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej może przyczynić się jedna lub więcej z okoliczności zaliczanej do tzw. Triady Virchova tzn.:

      - zaburzenia krzepnięcia krwi (nadpłytkowość, nabyte niedobory czynników krzepnięcia-trombofilie, wysokie stężenia fibrynogenu;

      - uszkodzenia śródbłonka naczyniowego żyły (przyczyną mogą być mechaniczne urazy żyły, bądź przeniesie stanu zapalnego z sąsiednich tkanek)

      - spowolnienie przepływu krwi przez naczynia z powodu długotrwałego unieruchomienia pacjenta.

       

           Żylna choroba zakrzepowo- zatorowa może dotyczyć szczególnie chorych z czynnikami ryzyka tj.
      * nadpłytkowość
      * czerwienica
      * wiek (powyżej 40)
      * niewydolność krążenia
      * niewydolność oddechowa
      * palenie papierosów
      * otyłość
      * urazy wielonarządowe
      * nowotwory złośliwe
      * posocznica
      * choroba Leśniowskiego- Crohna
      * złamania kości kończyn dolnych i miednicy
      * doustne leki antykoncepcyjne
      * hormonalna terapia zastępcza
      * długotrwałe unieruchomienie (niedowład kończyn dolnych)
      * duże zabiegi operacyjne (obejmujące kończyny dolne, jamę brzuszną oraz miednicę)
      * przebyta zakrzepica żył głębokich
      * żylaki kończyn dolnych
      * leczenie przeciwnowotworowe (chemioterapia, radioterapia, leczenie hormonalne)
      * kaniulacja dużych naczyń żylnych
      * obecność przeciwciał antyfosfolipidowych

       

      Objawy choroby:
      - obrzęk kończyny
      - ból kończyny
      - zaczerwienienie
      - ocieplenie kończyny
      - bolesność uciskowa
      - objaw Homansa- bolesność podudzia przy biernym zgięciu grzbietowym stopy

      Ciężkie postacie choroby:

      - bolesny blady obrzęk kończyny
      - bolesny siniczy obrzęk kończyny

      Obie postacie choroby powstają zarówno w dużych jak i w małych naczyniach żylnych. Narastające materiały zakrzepowe (skrzepliny) prowadzą do całkowitego zablokowania przepływu krwi żylnej, powodując obrzęk, co w konsekwencji może spowodować ostre niedokrwienie kończyny poprze mechaniczny ucisk tętnicy.

      Powikłania

      - zatorowość płucna
                      - zespół pozakrzepowy
                      - możliwość utraty kończyny

      Diagnostyka

      - oznaczenie stężenia D-dimerów (>500 µg/ml- można postawić rozpoznanie )
      - badanie USG z uciskiem
      - USG metodą Dopplera
      Metody obrazowe rzadziej używane ze względu na ograniczoną dostępność i złożoność:
      - flebografia kontrastowa
      - spiralna tomografia komputerowa
      - flebografia rezonansu komputerowego
      - pletyzmografia

      Leczenie

      - leczenie heparyną- doustnie antykoagulantem- Acenokumarol, lub heparyną drobnocząsteczkową (Clexane, Fraxiparyna, Fragmin)
      - leczenie trombolityczne- stosuje się w siniczym obrzęku bolesnym oraz w świeżych, rozległych zakrzepach; podawanie leków trombolitycznych (rozpuszczających zakrzep) lub tromboliza miejscowa
      - leczenie operacyjne- stosowane bardzo rzadko

       

                      Profilaktyka

      Profilaktyka farmakologiczna stosowana jest przed zabiegami operacyjnymi oraz w rekonwalescencji po urazach kończyn (szczególnie przy zastosowaniu opatrunku gipsowego na kilka tygodni). Stosuje się wtedy heparynę drobnocząsteczkową.

      Profilaktyka fizykalna polega na wczesnym uruchamianiu pacjenta po zabiegach, zadbanie o rehabilitację przyłóżkową chorych długo pozostających w łóżku.

      U pacjentów z podwyższonych ryzykiem wystąpienia zakrzepicy żył głębokich można zastosować pończochy uciskowe lub użyć bandaża elastycznego, przy czym trzeba pamiętać aby bandażować od palców do samego uda.

      Kończyny należy trzymać uniesione pod kątem ok. 15 stopni w stosunku do podłoża.

      Należy kontrolować tętno na kończynach dolnych, zabarwienie skóry kończyn.

      W okresie podwyższonego ryzyka wystąpienia choroby należy kontrolować obwód kończyn, aby sprawdzić czy nie narasta obrzęk.

      Pamiętać również trzeba o dostatecznym nawodnieniu pacjenta.

       

      Mgr Kinga Tomczyk

       

      Literatura

      Kapała W., Pielęgniarstwo w chirurgii, Wyd. Czelej, Lublin, 2006
      pod red. Głuszek S., Chirurgia, Wyd. Czelej, Lublin, 2008
      pod red. Walewska E., Podstawy pielęgniarstwa chirurgicznego, Wyd. PZWL, Warszawa, 2006
      pod red. Ślusarska B., Zarzycka D., Zahradniczek K., Podstawy pielęgniarstwa, Tom II, Wyd. Czelej, Lublin, 2004

      

  • niedziela, 21 października 2012
    • Diagnozy medyczne w języku łacińskim

      Anaemia- anemia
      Aneurysma arteria- tętniak
      Angina catarrhalis zapalenie migdałków nieżytowe
      Angina follicularis zapalenie migdałków grudkowe
      Angina lacunaris zapalenie migdałków zatokowe
      Anorexia- brak łaknienia
      Ascaris Lumbricoides- glista ludzka
      Astma bronchiale- astma oskrzelowa
      Ataksja- niezborność
      Atresia Ani- zarośnięcie odbytu
      Atresia Recti- zarośnięcie odbytnicy
      Brachialgia- rwa ramienna
      Bronchiectasiae- rostrzenie oskrzeli
      Bronchitis- zapalenie oskrzeli
      Bronchitis Obturativa- obturacyjne zapalenie oskrzeli
      Carditis Rheumatica- reumatyczne zapalenie serca
      Cephalea- bóle głowy
      Cheilognathopalatoschisis- rozszczep wargi i podniebienia
      Chorea Minor- pląsawica
      Coarctatio Aorta- zwężenie aorty
      Coeliakia- celiakia, choroba trzewna
      Commotio Cerebri- wstrząsienie mózgu
      Contusio Cerebri- stłucznie mózgu
      Convulsiones- napady drgawkowe
      Corpus alienum nasi- ciało obce w nosie
      Corpus alienum tractus respiratoriae- ciało obce w drogach oddechowych
      Cryptorchismus- wnętrostwo
      Cystitis- zapalenie pęcherza moczowego
      Cytomegalia- cytomegalia
      Defectus Sepii Atriorum- ASD, - ubytek przegrody międzyprzedsionkowej
      Defectus Sepii Ventriculorum VSD,- ubytek przegrody międzykomorowej
      Diarrhoea- biegunka (acuta- ostra, chronica- przewlekła)
      DIC- zespół wewnątrznaczyniowego wykrzepiania
      Diphtheria- błonica
      Dolores abdominis- bóle brzucha u dzieci
      Ductus Arteriosus Persistens- PDA- przetrwały przewód tętniczy
      Dysenteria Bacterialis- czerwonka bakteryjna
      Dystrophia Musculorum- dystrofia mięśniowa
      Encephalitis- zapalenie mózgu
      Enterobius vermicularis- owsik ludzki
      Enuresis- moczenie (diurna- w ciągu dnia, nocturna- w czasie snu, nocne)
      Epilepsja- padaczka
      Epistaxis- krwawienie z nosa
      Exanthema Subitum- gorączka trzydniowa, wysypka nagła, rumień nagły
      Femoralgia- rwa udowa
      Glioblastoma- glejak
      Glomerulonephritisacuta- odmiedniczkowe zapalenie nerek
      Haemorhagia Cerebri- krwotok śródmózgowy
      Haemorhagia Subarahnoidales- krwotok podpajęczynówkowy
      Hemicrania- migrena
      Hemihyposthesia- niedoczulica
      Hemiparesis Dextra- niedowład prawostronny
      Hemiparesis Sinistra- niedowład lewostronny
      Hemiparestesia- drętwienie
      Hermaphroditismus- obojnactwo
      Hernia Diaphragmatica- przepuklina przeponowa
      Hernia Inpuinalis- przepuklina pachwinowa
      Hernia Paraoesophageae- przepuklina okołoprzełykowa
      Hernia Umbilicalis- przepuklina pępkowa
      Herpes Simplex- zakażenie wirusem opryszczki
      Hydrocephalus- wodogłowie
      Hydronephrosis- wodonercze
      Hypertonia Arterialis- nadciśnienie tętnicze
      Hypoparathyreoidismus- niedoczynność przytarczyc
      Hypothyreosis, myxoedema- niedoczynność tarczycy
      Ileus- niedrożność jelit
      Ileus Mechanicus- zapętlenie
      Incontinentia- popuszczanie
      Infectio Tractus Urinarii- zakażenie układu moczowego
      Influenza- grypa
      Insufficientia circulatoria- niewydolność krążenia
      Insufficientia renum- niewydolność nerek
      Insufficientia respiratora- niewydolność oddechowa
      Insultus Cerebri- udar mózgu
      Invaginatio- wgłobienie
      Ischemia Cerebri- niedokrwienie mózgu
      Ischemia Cerebri Transitoria (TIA) przemijające niedokrwienie mózgu
      Ischias- rwa kulszowa
      Ischias Dextra- rwa kulszowa prawostronna
      Ischias Sinistra- rwa kulszowa lewostronna
      Laesio Vascularis Cerebri- naczyniowe uszkodzenie mózgu
      Laryngitis acuta- ostre zapalenie krtani
      Laryngitis subglottica- ostre podgłośniowe zapalenie krtani
      Laryngotracheobronchitis acuta maligna- ostre złośliwe zapalenie krtani, tchawicy i oskrzeli
      Leucaemia- białaczka (acuta- ostra, chronica- przewlekła)
      Lumbalgia- bóle kręgosłupa lędźwiowego
      Lymphogranulomatosis Maligna- ziarnica złośliwa
      Macrocephalia- wielkogłowie
      Meningioma- oponiak
      Meningitis- zapalenie opon  mózgowo- rdzeniowych
      Meningitis Purulenta- ropne zapalenie opon mózgowo- rdzeniowych
      Meningitis Viralis- wirusowe zapalenie opon mózgowo- rdzeniowych
      Meningocele Spinali- przepuklina oponowa
      Meningoencephalocele- przepuklina oponowo- mózgowa
      Meningomyelocele- przepuklina oponowo- rdzeniowa
      Microcephalia- małogłowie
      Mononukleosis infectiosa mononukleoza zakaźna
      Monoparesis- niedowład jednej kończyny
      Morbilli- odra
      Morbus Parkinsoni- choroba Parkinsona
      Morbus Ulcerosus- choroba wrzodowa
      Mucoviscidosis, cystic, CF- mukowiscydoza
      Myocarditis- zapalenie mięśnia sercowego
      Neroblastoma- nerwiak
      Oedema pulmonum- obrzęk płuc
      Oesophagitis- zapalenie przełyku
      Oligodendroma- skąpodrzewiak
      Oligophrenia- niedorozwój umysłowy
      Ostipatio- zaparcie
      Otitis media- zapalenie ucha środkowego
      Paralysis Cerebralis Infantum- mózgowe porażenie dziecięce
      Paraparesis- niedowład kończyn dolnych
      Paraparesis Placida- niedowład kończyn dolnych wiotki
      Paraparesis Spastica niedowład kończyn dolnych spatyczny
      Pericarditis- zapalenie osierdzia
      Parotitis Epidemia, mumps- nagminne zapalenie przyusznic, świnka
      Pertussis- krztusiec, koklusz
      Pharyngitis acuta- ostre zapalenie gardła
      Pleuritis- zapalenie opłucnej
      Pneumonia, pneumonitis- zapalenie płuc (lobaris- jednoogniskowe)
      Pneumonia multifocalis, bronchopneumonia- zapalenie płuc wieloogniskowe odoskrzelowe
      Pneumonia interstitialis- śródmiąższowe zapalenie płuc
      Poliomyelitis anterior acuta- porażenie dziecięce, choroba Heinego- Medina
      Polyarthritis Rheumatica- zapalenie stawów
      Polyglobulia- nadkrwistość
      Pyelonephritis- odmieczniczkowe zapalenie nerek
      Pylorostenosis- zwężenie odźwiernika
      Rabies- wścieklizna
      Rachitis- krzywica
      Radiculitis Cervicalis- zapalenie korzeni szyjnych
      Refluxus Esico- Ureteralis- odpływ pęcherzowo- moczowodowy
      Refluxus Gastroesophagealis- refluks żoładkowo- przełykowy
      Rhinitis- nieżyt nosa
      Rubeola- różyczka
      Scarlatina- płonica
      Shock- wstrząs
      Sclerosis Multiplex- SM- stwardnienie rozsiane
      Sepsis- posocznica, sepsa
      Sinuitis- zapalenie zatok obocznych nosa
      Soor- pleśniawki
      Stenosis Uretherae- zwężenie cewki moczowej
      Stomatitis- zapalenie błony śluzowej jamy ustnej
      Stomatitis Herpetica- zapalenie błony śluzowej jamy ustnej opryszczkowe
      Stomatitis Ulcerosa- zapalenie błony śluzowej jamy ustnej wrzodziejące
      Struma- wole
      Syndroma areno- genitalne- zespół nadnerczowo- płciowy
      Syndroma Cervicale- zespół szyjny
      Syndroma Nephroticum- zespół nerczycowy
      Syndroma Sinibronchitis- zespół zatokowo- oskrzelowy
      Taenia Saginata- tasiemiec nieuzbrojony
      Taenia Solium- tasiemiec uzbrojony
      Tetanus- tężec
      Tetraparesis- niedowład czterokończynowy
      Toxoplasmosis- toksoplazmoza
      Tracheitis- zapalenie tchawicy
      Transpositio Vasorum, TGA- przestawienie dużych pni naczyniowych
      Trauma Capitis- uraz czaszki
      Trombocytopenia- małopłytkowość
      Tuberculosis, tbc- gruźlica
      Tumor Cerebri- guz mózgu
      Typhus abdominalis- dur brzuszny
      Ureter Duplex- podwójny moczowód
      Varicella- ospa wietrzna
      Vertigo- zawroty głowy
      Vomitus- wymioty

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (1) Pokaż komentarze do wpisu „Diagnozy medyczne w języku łacińskim”
      Tagi:
      Kategoria:
      Autor(ka):
      kingastar
      Czas publikacji:
      niedziela, 21 października 2012 22:05
  • niedziela, 12 lutego 2012
    • Tężec

      Chorobę wywołuje bakteria Clostridium tetani, a dokładniej toksyny produkowane przez tę bakterię.

      Rezerwuarem bakterii jest gleba. Najczęściej do zakażenia dochodzi poprzez zanieczyszczenie glebą ran i skaleczeń. Po dostaniu się do krwi wędruje do ośrodkowego układu nerwowego wywołując nadmierne pobudzenie neuronów ruchowych, wynikiem czego jest wzmożone napięcie mięśni szkieletowych.

      Okres wylęgania choroby jest różny, może rozwijać się nawet do 50 dni, najczęściej objawy pojawiają się w ok. 5-10 dniu od zakażenia. Im krótszy okres inkubacji tym przebieg choroby jest cięższy.

      Objawy:

      - szczękościsk

      - tzw. uśmiech sardoniczny

      - gorączka

      - napadowe prężenia mięśni szkieletowych (Typowy obraz napadu prężeń: zęby zaciśnięte, szyja i plecy wygięte ku tyłowi w postaci łuku, brzuch napięty, kończyny dolne wyprostowane)

      - nadwrażliwość na bodźce świetlne i słuchowe

      Leczenie:

                      Podstawą leczenia jest podawanie chorym antytoksyny przeciwtężcowej. Podaje się również antybiotyki w celu wyeliminowania źródła toksyn (bakterii). Należy także starannie pielęgnować chorego, ponieważ staje się pacjentem leżącym, przeważnie wprowadzonym w śpiączkę farmakologiczną ( prężenia mięśni szkieletowych można wyeliminować podając środki zwiotczające mięśni, jednakże wymusza to zastosowanie respiratora, - stąd potrzeba wyłączenia świadomości pacjenta)do czasu wyeliminowania źródła toksyn. należy pamiętać o profilaktyce przeciwodleżynowej, oraz unikanie zakażeń szpitalnych.

      Zapobieganie:

                      Podczas prac ogrodowych należy używać środków ochrony osobistej jak rękawice. Należy unikać zranień, a jeżeli doszło do zranienia, ranę zdezynfekuje się i zabezpiecza jałowym opatrunkiem. W przypadku większych i zabrudzonych ziemią ran, lub urazów z przerwaniem ciągłości tkanki konieczne jest udanie się do lekarza. Można też stosować szczepionki przeciwtężcowe (wg kalendarza szczepień i indywidualnego przypadku).

      Informacje dodatkowe

                      Zachorowanie na tężec nie daje odporności do końca życia. Nie leczony prowadzi do śmierci w 30 %.

       

      Bibliografia

      Dziubek Z. Choroby zakaźne i pasożytnicze. PZWL, Warszawa 1996

      Dziubek Z., Choroby zakaźne i pasożytnicze, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2003, s. 110-113

      Pod red. Daniluk J., Jurkowska G., Zarys chorób wewnętrznych dla studentów pielęgniarstwa, Czelej, Lublin, 2005

      mgr Kinga Tomczyk

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (0)
      Tagi:
      Kategoria:
      Autor(ka):
      kingastar
      Czas publikacji:
      niedziela, 12 lutego 2012 18:59
  • piątek, 27 stycznia 2012
    • Diagnostyka raka piersi

      Badania diagnostyczne w wykrywaniu raka piersi

      ·         Badanie piersi przez lekarza ginekologa- powinno być przeprowadzone przy okazji każdej wizyty w gabinecie ginekologicznym, najlepiej żeby wizyta odbyła się między 3 a 10 dniem cyklu miesiączkowego kobiety.

      ·         Mammografia- jest badaniem polegającym na prześwietleniu piersi promieniami X (Rentgena). W badaniu mammograficznym wykrywane są guzki, a także inne zmiany i nieprawidłowości w piersi w bardzo wczesnym etapie, kiedy jeszcze nie można tych zmian wykryć w procesie samobadania czy podczas badań palpacyjnych wykonywanych przez lekarza.

      ·         USG piersi- jest badaniem bezpiecznym dla kobiet w każdym wieku .W przypadku większych zmian pozwala na odróżnienie w sposób nieinwazyjny wypełnionych płynem torbieli od guzów litych.

      ·         Biopsja- polega na pobraniu wycinku tkanki z wykrytego guzka w celu oceny mikroskopijnej.

      ·         Markery nowotworowe- są to specyficzne substancje wytwarzane przez komórki nowotworowe lub przez tkanki zdrowe, reagujące na obecność guza. Bada się je w celu określenia ryzyka rozwoju choroby nowotworowej, prognozy choroby oraz monitorowania stanu pacjenta.

      ·         Ocena węzła wartowniczego- węzeł wartowniczy jest pierwszym węzłem chłonnym na drodze spływu chłonki z ogniska nowotworowego, stąd ma duże znaczenie w ocenie obecności przerzutów z guza.

      ·         Badania genetyczne- przeprowadzane w celu wykrycia obecności genu odpowiedzialnego za rozwój nowotworu piersi u samego pacjenta oraz najbliższej rodziny chorego.

      ·         Tomografia komputerowa- ocenia się narządy wewnętrzne w celu wykrycia ewentualnych przerzutów.

       

      mgr Kinga Tomczyk

       

      Bibliografia:

      1.       Pieńkowski T. Rak Piersi. Leczenie ogólnoustrojowe., Medipage, Warszawa 2011

      2.       Pod red. Walewska E., Podstawy pielęgniarstwa chirurgicznego”, PZWL, Warszawa 2007

      3.       Pod red. Głuszek S., Chirurgia, Czelej, Lublin, 2008

      4.       Krzakowski M.: Onkologia kliniczna, tom 1, Warszawa, 2006

      5.       Pawlicki M.: Rak piersi – nowe nadzieje i możliwości leczenia, Bielsko Biała, 2002

      6.       Murawa D., ….., ABC raka piersi, Wielkopolskie Centrum Onkologii, Ministerstwo Zdrowia, 2010

      7.      Janina Sokołowska-Pituchowa, Anatomia człowieka, PZWL, Warszawa 2003

      8.      Walocha J., Skawina A., Gorczyca J., Anatomia prawidłowa człowieka – klatka piersiowa, Kraków 2006

      9.      Richard L. Drake, A. Wayne Vogl, Adam W.L. Mitchell, Anatomia - Podręcznik dla studentów, Tom 2, Wrocław 2010

      10.  Pod red. Kopacz A., Zarys Chirurgii Onkologicznej, Gdańsk, 2000

      11.  www.amazonki.com.pl/samo_kontrola_piersi.php

      12.  www.onkomed.pl

      13.  www.padtech.pl

      14.  www.rakpiersi.pl

      15.  www.zdrowie.med.pl

      16.   www.wco.pl

       

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (0)
      Tagi:
      Kategoria:
      Autor(ka):
      kingastar
      Czas publikacji:
      piątek, 27 stycznia 2012 09:50
    • Samobadanie piersi

      W obecnych czasach pomimo szybkiego rozwoju medycyny i metod wykrywania wielu schorzeń nadal wiele kobiet choruje na raka piersi i niespełna połowa z nich umiera. A można zmniejszyć liczbę zgonów na tej rodzaj nowotworu poprzez stosowanie regularnej i systematycznej profilaktyki. Nowotwór wcześnie wykryty daje dużą szansę na całkowite wyleczenie a przy tym kobieta nie musi stracić piersi.

      Każda kobieta, która miesiączkuje powinna co miesiąc przeprowadzić samodzielne badanie swoich piersi.

      Samobadanie można podzielić na

      1. oglądanie

      2. palpacyjne badanie piersi

      Najlepszym czasem na wykonanie samokontroli piersi jest 9-11 dzień cyklu miesiączkowego. Badanie należy przeprowadzić w pomieszczeniu dobrze oświetlonym w którym znajduje się duże lustro.

      Oglądanie

      Oglądając piersi trzeba zwrócić uwagę na ich wygląd, czy są symetryczne, podobnej wielkości i kształtu (często zdarza się że piersi kobiety nie są idealnie tej samej wielkości, i jest to naturalne, ale chodzi tutaj o wychwycenie ewentualnej zmiany w stosunku do poprzedniego badania); czy nie ma jakiś zmian skórnych (owrzodzeń, zaczerwienienia itp.); czy brodawki są tego samego koloru i kształtu. Piersi powinno się oglądać w pozycjach:

      }  Należy stanąć twarzą do lustra

      }  Należy podnieść ręce do góry

      }  Należy założyć ręce za głowę

      }  Oprzeć ręce na biodrach

      Za każdym razem powinno się zwracać uwagę na sytuacje wymienione powyżej. Następnie należy przejść do badania palpacyjnego.

      Badanie palpacyjne

      }  Należy rozpocząć od uciśnięcia brodawki – sprawdza się w ten sposób czy nie wydostaje się z brodawki płyn surowiczy, ropny lub z domieszką krwi (w przypadku stwierdzenia obecności takiego objawu należy niezwłocznie udać się do lekarza)

      }  Opuszkami palców ruchami okrężnymi uciskać pierś i jej okolice poszukując zgrubień i guzków. (Badanie można rozpocząć np. od brodawki ruchami okrężnymi, spiralnymi zataczając kręgi wokół piersi aż do dołu pachowego nie pomijając żadnego odcinka piersi).

      }  Nie wolno zapominać też o dokładnym sprawdzeniu okolic pachowych czy nie ma powiększonych węzłów chłonnych.

      }  Czynności należy powtórzyć dla drugiej piersi

      }  Powyższe badanie powinno się wykonać także w pozycji leżącej.

       

                     Kobiety, które regularnie co miesiąc badają się według wyżej wymienionego schematu są w stanie już wykryć u siebie guzek w wielkości 12 mm, z kolei kobiety badające się sporadycznie mogą wykryć guzek w wielkości ok. 21 mm, jednakże kobiety które w ogóle nie stosują samobadania wykrywane u nich guzki mogą osiągać nawet wielkość 40 mm i większe. Stąd wniosek o znaczeniu samobadania, ponieważ kobieta która zna swoje ciało potrafi wychwycić najdrobniejszą zmianę w swoim organizmie.

      mgr Kinga Tomczyk

       

       

      Bibliografia:

      1.       Pieńkowski T. Rak Piersi. Leczenie ogólnoustrojowe., Medipage, Warszawa 2011

      2.       Pod red. Walewska E., Podstawy pielęgniarstwa chirurgicznego”, PZWL, Warszawa 2007

      3.       Pod red. Głuszek S., Chirurgia, Czelej, Lublin, 2008

      4.       Krzakowski M.: Onkologia kliniczna, tom 1, Warszawa, 2006

      5.       Pawlicki M.: Rak piersi – nowe nadzieje i możliwości leczenia, Bielsko Biała, 2002

      6.       Murawa D., ….., ABC raka piersi, Wielkopolskie Centrum Onkologii, Ministerstwo Zdrowia, 2010

      7.      Janina Sokołowska-Pituchowa, Anatomia człowieka, PZWL, Warszawa 2003

      8.      Walocha J., Skawina A., Gorczyca J., Anatomia prawidłowa człowieka – klatka piersiowa, Kraków 2006

      9.      Richard L. Drake, A. Wayne Vogl, Adam W.L. Mitchell, Anatomia - Podręcznik dla studentów, Tom 2, Wrocław 2010

      10.  Pod red. Kopacz A., Zarys Chirurgii Onkologicznej, Gdańsk, 2000

      11.  www.amazonki.com.pl/samo_kontrola_piersi.php

      12.  www.onkomed.pl

      13.  www.padtech.pl

      14.  www.rakpiersi.pl

      15.  www.zdrowie.med.pl

      16.   www.wco.pl

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (0)
      Tagi:
      Kategoria:
      Autor(ka):
      kingastar
      Czas publikacji:
      piątek, 27 stycznia 2012 09:45
    • Etiologia raka piersi

      Sama etiologia raka piersi nie jest znana, jednakże można wskazać pewne czynniki predysponujące do powstania tego typu nowotworu:

      - płeć- częściej chorują kobiety

      - obciążenie genetyczne- ok. 10 % zachorowań występowało w bliskiej linii rodzinnej babka- matka- siostra

      - narażenie na promieniowanie jonizujące

      - wiek około menopauzalny – tzn. 45-55 lat

      - wczesna pierwsza miesiączka

      - późna menopauza

      - hormonalne środki antykoncepcyjne stosowane dłużej niż 8 lat

      - hormonalna terapia zastępcza stosowana dłużej nić 10 lat

      - otyłość

      - mała aktywność fizyczna

      - czynniki społeczno- ekonomiczne- kobiety w mieście chorują częściej

      - nadużywanie alkoholu

      - późny wiek pierwszego porodu -po 35 roku życia

      - palenie tytoniu

      - aborcje i poronienia

      - wcześniej przebyty rak piersi

      - choroby rozrostowe sutka

      - stany zapalne piersi

      - brak karmienia piersią, lub krótki czas karmienia

      - czynniki psychiczne, często nawracające stany depresyjne, niska odporność na stres, wydarzenia życiowe obciążające psychicznie – śmierć itp.

      - dieta -spożywanie dużej ilości tłuszczów zwierzęcych nasyconych oraz niska podaż witamin

       

      mgr Kinga Tomczyk

       

      Bibliografia:

      1.       Pieńkowski T. Rak Piersi. Leczenie ogólnoustrojowe., Medipage, Warszawa 2011

      2.       Pod red. Walewska E., Podstawy pielęgniarstwa chirurgicznego”, PZWL, Warszawa 2007

      3.       Pod red. Głuszek S., Chirurgia, Czelej, Lublin, 2008

      4.       Krzakowski M.: Onkologia kliniczna, tom 1, Warszawa, 2006

      5.       Pawlicki M.: Rak piersi – nowe nadzieje i możliwości leczenia, Bielsko Biała, 2002

      6.       Murawa D., ….., ABC raka piersi, Wielkopolskie Centrum Onkologii, Ministerstwo Zdrowia, 2010

      7.      Janina Sokołowska-Pituchowa, Anatomia człowieka, PZWL, Warszawa 2003

      8.      Walocha J., Skawina A., Gorczyca J., Anatomia prawidłowa człowieka – klatka piersiowa, Kraków 2006

      9.      Richard L. Drake, A. Wayne Vogl, Adam W.L. Mitchell, Anatomia - Podręcznik dla studentów, Tom 2, Wrocław 2010

      10.  Pod red. Kopacz A., Zarys Chirurgii Onkologicznej, Gdańsk, 2000

      11.  www.amazonki.com.pl/samo_kontrola_piersi.php

      12.  www.onkomed.pl

      13.  www.padtech.pl

      14.  www.rakpiersi.pl

      15.  www.zdrowie.med.pl

       www.wco.pl

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (0)
      Tagi:
      Kategoria:
      Autor(ka):
      kingastar
      Czas publikacji:
      piątek, 27 stycznia 2012 09:43
    • Objawy raka piersi


      - wyciek z brodawki – ropny, krwawy,

      - wyczuwalny guzek – twardy, o nieregularnym kształcie, słabo odgraniczony i mało ruchomy,

      - owrzodzenie skóry piersi

      - wciągnięcie brodawki

      - zmiana wielkości lub kształtu piersi

      - zmiany skórne wokół brodawki  (zaczerwienienie, stwardnienie i zgrubienie skóry )

      - obrzęk piersi

      - poszerzenie żył skóry piersi

      - obrzęk ramienia

      - powiększenie węzłów chłonnych w dole pachowym

      - objaw tzw. „skórki pomarańczowej”

       

      mgr Kinga Tomczyk

       

      Bibliografia:

      1.       Pieńkowski T. Rak Piersi. Leczenie ogólnoustrojowe., Medipage, Warszawa 2011

      2.       Pod red. Walewska E., Podstawy pielęgniarstwa chirurgicznego”, PZWL, Warszawa 2007

      3.       Pod red. Głuszek S., Chirurgia, Czelej, Lublin, 2008

      4.       Krzakowski M.: Onkologia kliniczna, tom 1, Warszawa, 2006

      5.       Pawlicki M.: Rak piersi – nowe nadzieje i możliwości leczenia, Bielsko Biała, 2002

      6.       Murawa D., ….., ABC raka piersi, Wielkopolskie Centrum Onkologii, Ministerstwo Zdrowia, 2010

      7.      Janina Sokołowska-Pituchowa, Anatomia człowieka, PZWL, Warszawa 2003

      8.      Walocha J., Skawina A., Gorczyca J., Anatomia prawidłowa człowieka – klatka piersiowa, Kraków 2006

      9.      Richard L. Drake, A. Wayne Vogl, Adam W.L. Mitchell, Anatomia - Podręcznik dla studentów, Tom 2, Wrocław 2010

      10.  Pod red. Kopacz A., Zarys Chirurgii Onkologicznej, Gdańsk, 2000

      11.  www.amazonki.com.pl/samo_kontrola_piersi.php

      12.  www.onkomed.pl

      13.  www.padtech.pl

      14.  www.rakpiersi.pl

      15.  www.zdrowie.med.pl

       www.wco.pl

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (0)
      Tagi:
      Kategoria:
      Autor(ka):
      kingastar
      Czas publikacji:
      piątek, 27 stycznia 2012 09:41
  • niedziela, 27 listopada 2011
    • Postępowanie w zakażeniu pecherza moczowego

      Może występować jako samoistna jednostka chorobowa lub jako choroba współistniejąca z odmiedniczkowym zapaleniem nerek lub u mężczyzn z zapaleniem gruczołu krokowego.

      Objawy:

      - nagły początek

      - nieprzyjemny zapach moczu

      - problemy z oddawaniem moczu:

      * pieczenie podczas oddawania moczu,
      * ciągłe uczucie parcia na mocz
      * mała ilość moczu oddawana jednorazowo
      * przymus częstego oddawania moczu

      - dodatkowo może wystąpić ból w okolicy nad spojeniem łonowym

      Rozpoznanie:
      Na podstawie badań przedmiotowych i podmiotowych.

      Wywiad: częstość oddawania moczu, obecność wyżej wymienionych objawów, obecność innych infekcji (np. w okolicy krocza czy pochwy)

      Badania przedmiotowe:
      Badanie ogólne moczu- o zakażeniu będzie świadczyć: obecność białych krwinek- leukocytów (leukocyturia), obecność bakterii pojedynczych lub w skupiskach (bakteriuria), niekiedy obecność białka lub krwinek czerwonych w moczu.
      Posiew moczu- zakładanie hodowli i odczytanie wyniku po 48-72 godzinach.

      Jeżeli w posiewie zostaną wyhodowane bakterie nastawia się antybiotykogram w celu ustalenia wrażliwości lub oporności bakterii na dany antybiotyk.

      Bakteriomocz znamienny rozpoznaje się jeżeli w moczu obecne są co najmniej 100000 (105) żywych bakterii w 1 ml moczu.

      Ważne jest również to aby zachować pewne zasady podczas pobierania materiału do badania- moczu:

      1.       Przed oddaniem moczu należy się podmyć.

      2.       Mocz należy pobrać ze środkowego strumienia.

      3.       Należy używać jednorazowego plastikowego pojemniczka zakupionego w aptece lub sklepie medycznym.

      4.       Zazwyczaj wystarczy niewielka ilość moczu.

      5.       Po pobraniu moczu należy niezwłocznie dostarczyć go do laboratorium.

      6.       Nie należy zostawiać próbki w ciepłym pomieszczeniu lub przy kaloryferze, może to spowodować namnożenie bakterii i otrzymanie fałszywie dodatniego wyniku.

      Leczenie:

      Zwykle trwa 3-5 dni u kobiet, 7-10 dni u mężczyzn.

      Stosuje się leki:

      - nitrofurantoina
      - kotrimoksazol
      - amoksycylina
      - fluorochinolony
      - trimetoprym
      - cefalosporyny I, II, III generacji

      Postępowanie:

      1.       Należy przestrzegać zaleceń lekarskich odnośnie przepisanych leków.

      2.       Należy przestrzegać higieny osobistej.

      3.       Przed i po skorzystaniu z toalety należy myć ręce.

      4.       Spożywać duże ilości wody.

      5.       Należy unikać długotrwałego trzymania moczu.

      6.       Można stosować herbatki ziołowe np. z domieszką żurawiny

       

      Literatura:

      Pod red. Daniluk J., Jurkowska G., Zarys chorób wewnętrznych dla studentów pielęgniarstwa, Czelej, Lublin, 2005

      Pod red. A. Szczeklika "Choroby wewnętrzne", ss. 1337–1342

       

      mgr pielęgniarstwa Kinga Tomczyk 

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (0)
      Tagi:
      Kategoria:
      Autor(ka):
      kingastar
      Czas publikacji:
      niedziela, 27 listopada 2011 17:15
  • sobota, 26 listopada 2011
    • Wady refrakcji

      Punkt bliży- jest to najbardziej zbliżony punkt do oka, który może oko widzieć ostro przy maksymalnym napięciu akomodacji.

      Punkt dali- jest to najbardziej odległy od oka punkt, który może oko widzieć bez użycia akomodacji.

      Akomodacja – to zdolność przystosowania oka normo wzrocznego dla ostrego widzenia z bliska.

      Wady refrakcji: Krótkowzroczność

                                     Dalekowzroczność (nadwzroczność)

                                     Starczowzroczność

                                     Astygmatyzm

      Krótkowzroczność- występuje wtedy gdy promienie równoległe ogniskowane są przed siatkówką. [Myopia- od greckiego słowa „mrużyć]

      Do skorygowania wady używa się soczewek rozpraszających.

      3 stopnie krótkowzroczności :
      - niska – pojawia się ok. 10 roku życia, nie przekracza -3,0 dptr.
      - średnia – pojawia się we wczesnym okresie  życia, poziom wady między -6,0 a -8,0 dptr
      - wysoka- pojawia się we wczesnym dzieciństwie i osiąga od kilkunastu do kilkudziesięciu dptr. Gałka oczna patologicznie wydłuża się, z kuli staje się bryłą cylindryczną,

      Nadwzroczność – występuje gdy promienie wpadające równolegle do oka skupiają się za siatkówką. [Hypermetropia]. Spowodowana jest najczęściej zbyt krótką osią gałki ocznej. Do skorygowania wady stosuje się soczewek skupiających.

      Starczowzroczność- nadwzroczność starcza, należy zwiększać moc soczewek do bliży i dodawać analogiczną korekcję do dali. Przeciętnie w 70 roku życia jest to wartość 1,5 dptr, a w 80 roku życia 2,5 dptr.

      Bezsoczewkowość [aphakia] – stan po usunięciu soczewki. Oko jest nadwzroczne i pozbawione zdolności do akomodacji.

      Astygmatyzm – wada  polegająca na tym, że promienie padające w dwóch prostopadłych płaszczyznach są ogniskowane w różnych punktach. Wywołuje obraz nieostry i zniekształcony. Do korygowania wady używa się soczewek cylindrycznych.

      mgr pielęgniarstwa Kinga Tomczyk

       

      Literatura:

      Niżankowska M., Podstawy okulistyki, Wyd. Volumed, Wrocław, 1992 

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (0)
      Tagi:
      Kategoria:
      Autor(ka):
      kingastar
      Czas publikacji:
      sobota, 26 listopada 2011 20:19

Kalendarz

Wrzesień 2014

Pn Wt Śr Cz Pt So Nd
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30          

Wyszukiwarka

Zakładki

  • Http://ising.pl/kingastar

Kanał informacyjny