Serwis dla Pielęgniarek

Wpisy

  • niedziela, 13 listopada 2011
    • Glistnica- askarioza

       

      Występuje na terenach nawożonych odchodami. Określa się że zarażonych na świecie jest ok. 1 mln ludzi.

      Jaja glisty ludzkiej mogą przeżyć w glebie nawet 6 lat, nie tracąc swojej inwazyjności. Glistą zarazić się można poprzez spożywanie niemytych warzyw i owoców, brak higieny rąk i picie nieprzegotowanej wody.

      Jajo glisty połknięte trafia drogą naczyń krwionośnych do płuc skąd po 10 dniach odkrztuszone trafia z powrotem do jelita. Pasożyt w ciągu roku wytwarza 65 mln pasożytów.

      Objawami glistnicy są:
      - w pierwszej fazie zakażenia objawy płucne- zmiany radiologiczne imitujące zapalenie
      - podrażnienie oskrzeli
      - bóle brzucha
      - nudności
      - wymioty
      - brak apetytu
      - zaburzenia snu
      - bladość powłok
      - objawy alergiczne: wysypki swędzące
      *obrzęk powiek
      *duszność
      *zapalenie spojówek
      * zapalenie nosa
      * nawracająca gorączka
      a także może wystąpić:
      - niedrożność jelit
      - kolka żółciowa
      - podrażnienie wyrostka robaczkowego
      - zaburzenia działania trzustki

      Rozpoznanie glistnicy możliwe jest poprzez badania kału w kierunku jaj pasożytów.

      W leczeniu można zastosować Pyrantel, syropy ziołowe, spożywanie pestek z dynii,  picie soku z kwaszonej kapusty.

      Zapobieganie glistnicy jest bardzo ważne. Należy przestrzegać higieny żywienia- mycie warzyw i owoców, gotować wodę do picia, a także myć ręce za każdym razem po wyjściu z toalety, a także po powrocie do domu.

      mgr pielęgniarstwa Kinga Tomczyk


      1.       Literatura
      Pod red. Daniluk J., Jurkowska G., Zarys chorób wewnętrznych dla studentów pielęgniarstwa, Czelej, Lublin, 2005

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (0)
      Tagi:
      Kategoria:
      Autor(ka):
      kingastar
      Czas publikacji:
      niedziela, 13 listopada 2011 19:03
  • niedziela, 06 listopada 2011
    • Balantidioza- szparkoszyca

       

       

      Choroba wywoływana jest przez pasożyt-  pierwotniak Balantidium Coli (szparkosz okrężnicy). Choroba najczęściej spotykana jest w rejonach rolniczych, gdzie hodowane są świnie, bydło a także może dotyczyć osób kontaktujących się z psami, kotami, szczurami oraz małpami. Uznawana jest także za zagrożenie zawodowe weterynarzy i rzeźników.

      Zakażenie pasożytem następuje poprzez brudne ręce, zanieczyszczoną żywność, wodę, niemyte surowe warzywa, a także pośrednio przez muchy, które mogły mieć kontakt z odchodami zakażonych zwierząt.

      Pasożyt Balantidium Coli tworzy cysty i ruchliwe trofozoity. Cysty jako formy przetrwalnikowe zdolne są przeżyć w środowisku ok. 3 miesięcy i są odporne na środki dezynfekcyjne.

      Choroba może przebiegać bezobjawowo (człowiek staje się nosicielem pasożyta) lub może przebiegać z nasiloną biegunką. Stolce są częste , nieuformowane z domieszką krwi i śluzu. Dodatkowo może pojawić się ból brzucha oraz dyskomfort.

      Rozpoznanie potwierdza badanie mikroskopowe próbki kału barwione płynem Lugola . W kale szukane są cysty lub trofozoity.

      W leczeniu balantidiozy stosuje się metronidazol, furazonidol, tetracykliny.

      Aby zapobiec zakażeniu tym pierwotniakiem należy przestrzegać zasad higieny osobistej oraz higieny pożywienia, walczyć ze szkodnikami (muchami, szczurami), regularnie odrobaczać zwierzęta (psy i koty).

      mgr pielęgniarstwa Kinga Tomczyk

      1.       Interna Harrisona, tom II. Wydawnictwo Czelej, s. 1814

      2.       Parazytologia i akroentomologia medyczna. Antoni Deryło (red.). Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2002, s. 156-158

      Pod red. Daniluk J., Jurkowska G., Zarys chorób wewnętrznych dla studentów pielęgniarstwa, Czelej, Lublin, 2005

       

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (1) Pokaż komentarze do wpisu „Balantidioza- szparkoszyca”
      Tagi:
      Kategoria:
      Autor(ka):
      kingastar
      Czas publikacji:
      niedziela, 06 listopada 2011 16:46
  • niedziela, 23 października 2011
    • Nie farmakologiczne leczenie nadciśnienia tętniczego.

       

       

      Ciśnienie tętnicze jest to ciśnienie wywierane przez krew na ścianki dużych tętnic. Nie jest to wielkość stała, zmienia się wielokrotnie w ciągu doby zależnie od jej pory, aktywności fizycznej, stanu psychicznego, spożytych używek.

      Nadciśnieniem tętniczym (hipertonia arterialis) nazywamy okresowo lub stale podwyższone wartości ciśnienia przekraczające 140/90 mmHg.

      Podział wartości ciśnienia tętniczego:

       

      Ciśnienie skurczowe (mmHg)

      Ciśnienie rozkurczowe (mmHg)

      Ciśnienie optymalne

      <120

      <80

      Ciśnienie prawidłowe

      120 - 129

      80 - 84

      Ciśnienie wysokie prawidłowe

      130 - 139

      85 - 89

      I stopień nadciśnienia (łagodne)

      140 - 159

      90 - 99

      II stopień nadciśnienia (umiarkowane)

      160 - 179

      100 - 109

      III stopień nadciśnienia (ciężkie)

      >180

      >110

      Izolowane nadciśnienie

      >140

      <90

       

      Nadciśnienia można podzielić jeszcze na :

      - nadciśnienie pierwotne- samoiste

      - nadciśnienie wtórne- wywołane przez inne jednostki chorobowe

       

      Objawy nadciśnienia tętniczego:

      W większości przypadkach nadciśnienie przebiega bezobjawowo, a sama choroba wykrywana jest podczas rutynowych badań.  Nagły wzrost ciśnienia może powodować objawy:

      - zaburzenia widzenia

      - bóle głowy- odczuwane jako pulsowanie w okolicy między oczami lub/ i części potylicznej głowy w szczególności w godzinach rannych

      - nudności

      - wymioty

      - niekiedy krwawienia z nosa

      - pękanie drobnych naczyń krwionośnych w gałce ocznej

      - przekrwienie i zaczerwienienie gałki ocznej

      - przyspieszenie akcji serca

      - uczucie ucisku w klatce piersiowej

       

      Nieleczone nadciśnienie tętnicze może spowodować wiele poważnych chorób takich jak:

      - przerost lewej komory serca- konsekwencją czego może być nawet nagły zgon sercowy, napadowe zaburzenia rytmu serca, niewydolność lewokomorowa serca,

      - udar mózgu- nadciśnienie może powodować osłabienie naczyń krwionośnych, a w konsekwencji ich pęknięcie (udar krwotoczny), a także sprzyja tworzeniu blaszek miażdżycowych, co może powodować zamknięciu światła naczynia (udar niedokrwienny),

      - choroby nerek- z powodu uszkodzeń naczyń nerkowych

       

      Rozpoznawanie nadciśnienia tętniczego:

      Polega na przeprowadzeniu wywiadu oraz badań diagnostycznych.

      W wywiadzie trzeba zwrócić uwagę na rodzinne występowanie chorób układu krążenia, występowanie charakterystycznych objawów dla nadciśnienia tętniczego, okresów nasilenia objawów, częstości występowania objawów, styl życia pacjenta.

      Podstawowym badaniem diagnostycznym w rozpoznawaniu nadciśnienia jest jego pomiar za pomocą sfigmomanometru (ciśnieniomierza). Należy wykonać kilkukrotnie pomiar w przeciągu kilku dni (jeden pomiar ciśnienia nie wskazuje nadciśnienia z uwagi na możliwość wystąpienia błędu w pomiarze lub fizjologiczną reakcją na stres lub wysiłek fizyczny).

      Inne badania diagnostyczne:
      - EKG
      - badania krwi :

      - poziom cholesterolu, HDL, LDL, trójgrycerydy, poziom glukozy, poziom sodu i potasu, kwas moczowy, kreatynina,

      - morfologia krwi

      - badanie ogólne moczu,.

      Do badań zalecanych należą:
      - echokardiogram,
      - badanie dna oka,
      - RTG klatki piersiowej,
      - USG brzucha i tętnic szyjnych


      Leczenie nadciśnienia tętniczego:

      Najlepiej rokującym leczeniem jest połączenie terapii farmakologicznej z nie farmakologiczną. Powinny się wzajemnie uzupełniać, ponieważ same leki, bez zmiany stylu życia, niekiedy nie są w stanie trwale obniżyć ciśnienia tętniczego.

      Leczenie nie farmakologiczne

      - dieta- ma na celu zmniejszenie masy ciała, dostarczanie odpowiednich składników potrzebnych do prawidłowego funkcjonowania oraz ograniczenie spożywania szkodliwych substancji.

      Zalecenia dietetyczne:

      - ograniczenie spożywania soli kuchennej (poprzez rezygnację z dosalania potraw, rezygnację z produktów zawierających dużą ilość soli takich jak:  paluszki, orzeszki, chipsy, krakersy, dania w proszku; wody mineralne o niskiej zawartości sodu, zastąpienie soli kuchennej substytutami –sól potasowa lub magnezowa, zamiast soli używać przyprawy i zioła),

      - unikanie spożywania potraw z dużą zawartością tłuszczów nasyconych (boczek, słonina, smalec, tłuste wędliny i mięso)

      - wyeliminowanie potraw smażonych

      - wyeliminowanie spożywania słodyczy

      - spożywanie warzyw i owoców

      - rozłożenie ilości posiłków w ciągu dnia na 4-5 (jedzenie mniej a częściej, o stałych porach)

      - przed posiłkiem wypicie szklanki wody mineralnej

      - ostatni posiłek dnia przed 19.00

      - aktywność fizyczna- dostosowana do wieku i możliwości fizycznych pacjenta, wystarczy już 30 min dziennie wysiłku fizycznego aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia powikłań zdrowotnych, ćwiczenia w wodzie dobrze wpływają na organizm człowieka- działają na wszystkie partie mięśni, zmniejszają odczuwalny ciężar ciała przez co stawy są mniej obciążone, woda działa też relaksująco i rozluźniająco; lub można po prostu iść na min. 30 minutowy spacer.

      - zaprzestanie palenia tytoniu jest istotne w leczeniu nadciśnienia ponieważ substancje zawarte w dymie papierosowym powodują nagłe zwyżki ciśnienia i stosowane leki nie są w stanie działać skutecznie na organizm

      - odpoczynek

      - unikanie stresu- nie zawsze można redukować stres ale można sobie z nim radzić, dlatego każdy powinien znaleźć swój własny „złoty środek”,

      - zaprzestanie picia alkoholu, alkohol zmniejsza skuteczność działania leków przeciw nadciśnieniowych.

      - leczenie chorób współistniejących ( choroby nerek, cukrzyca itp.,) w przypadku nadciśnienia wtórnego

       

      Źródła:

      1.       Wizner B., Nadciśnienie tętnicze, Przewodnik dla pacjenta, Servier, Kraków

      2.       Koper D., Senatorski G., Nadciśnienie tętnicze w chorobach nerek, Czelej, Lublin, 2007

      3.       Pod red. Daniluk J., Jurkowska G., Zarys chorób wewnętrznych dla studentów pielęgniarstwa, Czelej, Lublin, 2005

       

      mgr pielęgniarstwa Kinga Tomczyk

       

  • piątek, 23 września 2011
    • Grypa

              Grypa jest to choroba zakaźna wywołana przez wirusa. Zwykle grypa ma nagły początek , pojawia się wysoka gorączka sięgająca niemal 40 stopni Celsjusza, ból głowy, męczący, silny, suchy kaszel, silny ból w klatce piersiowej, jadłowstręt oraz bóle stawów i mięśni. Rzadziej pojawia się katar, ból gardła a także zatkany nos.
              Wirusem grypy można zarazić się drogą kropelkową, poprzez wdychanie cząsteczek wydalanych podczas kichania czy kaszlu. Grypą można zarazić się również dotykając przedmiotów używanych poprzednio przez osoby chore.
              Grypa nieleczona lub nie wyleczona do końca może powodować ciężkie powikłania mogące prowadzić nawet do zgonu.
              Do najczęstszych powikłań należą:
      - zapalenie płuc
      - zapalenie oskrzeli
      - zapalenie mięśnia sercowego
      - zapalenie osierdzia - nagły zgon sercowy
      - zapalenie mózgu i opon mózgowych
      - zapalenie ucha i zatok
      - ostra niewydolność nerek
      - zapalenie spojówek
      - zaostrzenie przewlekłych chorób układu oddechowego takich jak astma oskrzelowa czy POChP
      - pogorszenie stanu choroby przewlekłej takiej jak: cukrzyca, choroba niedokrwienna serca.
      Zdrowienie trwa średnio od tygodnia do dwóch tygodni.
              Do grupy ryzyka zachorowania na grypę należą:
       - osoby po 55 roku życia,
       - dzieci do 2 roku życia,
       - kobiety w ciąży oraz
       - osoby chore na schorzenia przewlekłe układu oddechowego, krwionośnego, nerek, wątroby, choroby metaboliczne.
      W grupie ryzyka znajdują się również osoby narażone na kontakt z dużą liczbą ludzi tj. w placówkach medycznych, szkołach, środkach transportu publicznego itp.
              Profilaktyka grypy - zalecenia praktyczne:
      - utrzymywanie wysokiej odporności organizmu poprzez prawidłowe odżywianie, w tym systematyczne uzupełnianie niedoborów diety,
      - unikanie sytuacji stresowych
      - regularne wietrzenie pomieszczeń,
      - regularny sen,
      - unikanie przebywania w dużych skupiskach
      - ograniczanie lub unikanie bezpośrednich kontaktów międzyludzkich takich jak podawanie ręki, całowanie się przy powitaniu, wspólne jedzenie, picie lub palenie papierosa;
      - izolacja chorych i szybki kontakt z lekarzem po wystąpieniu objawów grypopodobnych.
      - przestrzeganie zasad higieny osobistej:
                   *regularne mycie rąk (mydło w płynie z dozownikiem, ręcznik jednorazowy, środki dezynfekujące);
                   * chusteczki higieniczne jednorazowe po użyciu wyrzucać do kosza;
                   * zasłanianie twarzy przy kichaniu i kaszlu
                   * utrzymywać w czystości często używane przedmioty (klamki, telefony, klawiatura komputera);
      - szczepienia ochronne w przypadku grypy sezonowej w grupach podwyższonego ryzyka.

      Szczepienie przeciw grypie.
               Najskuteczniejszą metodą zapobiegania grypie są szczepienia ochronne. Pomimo szczepienia może zdarzyć się zachorowanie na grypę, jednakże przebieg choroby jest wtedy łagodniejszy i mniejsze jest ryzyko wystąpienia poważnych powikłań pogrypowych. Zalecane są coroczne szczepienia przeciwko grypie z uwagi na częste mutacje wirusa grypy.

      Źródło:
      1. Nicholson KG, Wood JM, Zambon M. Influenza. Lancet 2003; 3662: 1733-45.
      2. Brydak LB. Grypa, pandemia grypy. Mit czy realne zagrożenie? Rytm, Warszawa 2008
      3. Zapobieganie zachorowaniom na grypę za pomocą szczepień- Aktualne (2010)zalecenia amerykańskiego Komitetu Doradczego ds. Szczepień Ochronnych (ACIP)- Medycyna Praktyczna, wydanie specjalne 3/2010
      4. Brydak L.B. Grypa i jej profilaktyka. Termedia. Poznań 2004
      5. Glezen WP. Prevention and treatment of seasonal influenza. N Engl J Med 2008; 11: 2579-85
      6. Brydak LB, Romanowska M, Radzikowski A, Steciwko AF. Polskie standardy profilaktyki i leczenia grypy. Warsaw Voice SA., Warszawa 2007; 1-27 7. Romanowska M, Nowak I, Rybicka K, Brydak LB. The introduction of the SENTINEL influenza surveillance system in Poland – experiences and lessons learned from the first three epidemic seasons. Euro Surveill 2008; 13 (8). pii: 8046 8. Krajowy Ośrodek ds. Grypy w Państwowym Zakładzie Higieny; dostępne na: www.pzh.gov.pl

      mgr Kinga Tomczyk

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (1) Pokaż komentarze do wpisu „Grypa”
      Tagi:
      Kategoria:
      Autor(ka):
      kingastar
      Czas publikacji:
      piątek, 23 września 2011 09:40
  • wtorek, 30 sierpnia 2011
    • Gruźlica jako choroba społeczna. Zadania pielęgniarki w profilaktyce i rozpoznawaniu gruźlicy.

             Gruźlicę określa się jako chorobę zakaźną bakteryjną, wywołaną przez prątek gruźlicy (Kocha). Najczęściej atakuje ona narząd oddechowy, może jednak dotyczyć i innych narządów. W większości przypadków przebiega przewlekle. Przeważnie źródłem zakażenia jest prątkujący chory na gruźlicę człowiek. Może dojść do zakażenia bezpośrednio od chorego prątkującego lub pośrednio przez kontakt z zakażonymi przedmiotami np. bielizna, pokarm. Najczęściej dochodzi do zakażenia drogą kropelkową, gdy chory człowiek w czasie kichania, kaszlu lub mówienia rozsiewa drobne kropelki śliny. Płód lub noworodek może zarazić się od matki w ciąży lub w czasie porodu, jeżeli matka ma gruźlicę narządów rodnych.

      Najczęstszym umiejscowieniem zakażenia gruźliczego są płuca.

      Można wyróżnić kilka postaci gruźlicy płuc: gruźlica pierwotna bez uchwytnych zmian w narządach, gruźlica płuc prosówkowa, przewlekła rozsiana gruźlica płuc, g. guzkowa ograniczona płuc, g. naciekowa płuc, ostre serowate zapalenie płuc, g. Przewlekła włóknisto- jamista.

      Gruźlica płuc może objawiać się ogólnym niedomaganiem, brakiem łaknienia, osłabieniem, potami, stanami podgorączkowymi. Częstym objawem jest kaszel. W początkowym okresie zakażenia gruźliczego kaszel bywa suchy, płytki, występuje najczęściej rano. Jeżeli proces gruźliczy od początku obejmuje również oskrzela, to wówczas kaszel może być objawem dominującym, może być męczący i trudny do opanowania. Odkrztuszanie plwociny świadczy o toczącym się procesie chorobowym w drzewie oskrzelowym lub o istnieniu jamy gruźliczej. Niekiedy pierwszym objawem gruźlicy jest krwioplucie, spowodowane krwawieniem ze świeżego nacieku gruźliczego.

      Gruźlica pierwotna bez uchwytnych zmian w narządach. Jest to ten okres przebiegu zakażenia gruźliczego, kiedy prątki krążą we krwi, w chłonce i są zatrzymywane w węzłach chłonnych. Gruźlica pierwotna jest chronologicznie najwcześniejszą postacią, będącą pierwotną reakcją na zakażenie prątkiem. Objawy ogólne towarzyszące zakażeniu to osłabienie, złe samopoczucie, senność oraz utrata łaknienia. Chorzy skarżą się na szybkie męczenie się fizyczne i umysłowe. Pojawiają się stany podgorączkowe.

      Gruźlica prosówkowa płuc. W ostrej postaci jest to najczęściej gruźlica rozsiana w wielu narządach. Jest ona spowodowana rozsiewem prątków drogą krwi. Umiejscowienie i liczba ognisk gruźliczych zależy od wielkości inwazji prątków i obszaru zaopatrywanego przez naczynia krwionośne mające kontakt ze źródłem zakażenia. Objawy są różne w zależności od zajęcia różnych narządów procesem chorobowym. W prosówce płuc pojawia się kaszel, duszność i gorączka. W postaci ostrej daje się wykryć prątki w posiewie z krwi, trudniej natomiast wykrywa się je w plwocinie.

      Przewlekła rozsiana gruźlica płuc. Jest postacią często występującą. Zmiany nie muszą dotyczyć całych płuc, mogą umiejscawiać się w poszczególnych ich częściach. Objawy chorobowe zależą od wielkości rozsiewu, nie są jednak charakterystyczne: kaszel duszność, podwyższenie temperatury ciała. Rozpoznanie opiera się na badaniu radiologicznym. Drobne nacieki zapalne mogą się ze sobą zlewać i ulegać martwicy serowatej, a następnie rozmiękać i przebijać się do oskrzela. Powstaje wtedy nieduża jama bez zalegającej w niej wydzieliny. Gojenie się zmian zapalnych odbywa się przez rozrost tkanki łącznej. W tym okresie gruźlica przybiera postać jamisto-włóknistą.

      Ograniczona guzkowa gruźlica płuc może nie różnić się klinicznie od gruźlicy rozsianej. Pojedyncze ogniska w płucach mają charakter swoistego odoskrzelowego zapalenia płuc. Ogniska mogą zwłóknieć, jednak najczęściej choroba przekształca się w gruźlicę jamistą, gorzej rokującą.

      Naciekowa gruźlica płuc- zwana inaczej naciekiem wczesnym. Występuje najczęściej po gruźlicy pierwotnej. Naciek może powstać i utrzymywać się bezobjawowo, albo przebiegać jako zapalenie płuc. Rozpoznana bywa dopiero po badaniu radiologicznym. Z reguły występuje w obrębie płata górnego. Jeżeli naciek nie zostanie całkowicie wyleczony, to może ulec martwicy w części środkowej i wówczas powstaje wczesna jama gruźlicza. Plwocina nosiciela nacieku wczesnego zawiera dużą ilość prątków. Chory taki zakaża otoczenie.

      Ostre serowate zapalenie płuc. Jest to ciężka i ostro przebiegająca postać gruźlicy. Powstaje przez dostanie się do oskrzeli mas serowatych w przebiegu przewlekłej gruźlicy jamistej, lub też może wystąpić we wczesnych okresach gruźlicy w wyniku przebicia do oskrzeli serowatych węzłów tchawiczo- oskrzelowych. Zapalenie serowate płuc zaczyna się bardzo ostro znacznym wzrostem temperatury, początkowo o charakterze gorączki stałej, a następnie trawiącej. Szybko pogarsza się stan ogólny, pojawia się kaszel z odkrztuszaniem plwociny zawierającej duże ilości prątków, narasta duszność i tachykardia. Przed erą antybiotyków tę postać nazywano „suchotami galopującymi”, ze względu na jej nieuleczalny i ostry przebieg. Obecnie serowate zapalenie płuc wymaga intensywnego leczenia przeciwprątkowego i może być wyleczone.

      Gruźlica płuc przewlekła włóknisto- jamista. Jest to postać przewlekła, stanowiąca ze względów społecznych i epidemiologicznych największy problem. Chory z tą postacią gruźlicy może przeżyć wiele lat, przewlekle prątkując, stanowi więc zagrożenie dla otoczenia. W płucach nakładają się na siebie procesy nacieku, rozpadu serowatego i włóknienia. W swoim przewlekłym przebiegu choroba ma okresy zaostrzeń i remisji, narastają procesy włóknienia. W konsekwencji chory ginie albo z powodu wyniszczenia i toksykozy gruźliczej albo na skutek zaburzeń krążeniowo- oddechowych.

      Jak już wspomniałam gruźlica może atakować nie tylko płuca ale także inne narządy.

      Zapalenie gruźlicze opon mózgowo- rdzeniowych i mózgu. Zapalenie to można zaliczyć do zakażenia wtórnego. Prątki przenoszone są najczęściej z już istniejących ognisk np. z płuc. Zmiany anatomiczne polegają na powstaniu obfitego, bogatego we włóknik wysięku umiejscowionego głównie na podstawie mózgu.wdłuż naczyń koła tętniczego mózgu leżą prosowate gruzełki, które najlepiej widoczne są wzdłuż tętnicy środkowej mózgu. Charakterystyczne są także zmiany zapalne w ścianach drobnych naczyń z tworzeniem się przyściennych zakrzepów. Przebieg choroby jest zazwyczaj ciężki. Chory miewa stany podgorączkowe lub gorączkę, niewielkie dreszcze, bóle mięśni, stawów i głowy. W miarę trwania choroby traci powoli łaknienie, jest coraz bardziej osłabiony, poci się. Czasami występuje suchy, męczący kaszel. Następnie po jakimś czasie pojawiają się objawy neurologiczne: sztywność karku, zaburzenia świadomości do utraty przytomności włącznie, pobudzenie psychoruchowe, niedowłady ,porażenia spastyczne. Oprócz tego może wystąpić ostra centralna niewydolność oddechowa i krążeniowa.

      Gruźlica układu moczowego. Zakażeniu ulegają zwykle obie nerki. W najwcześniejszym okresie gruźlica objawia się jedynie obecnością prątków w moczu oraz niewielkim białkomoczem i krwinkomoczem. W miarę postępu choroby w błonie śluzowej kielichów powstają owrzodzenia, natomiast ogniska swoistej ziarniny w korze nerki ulegają martwicy, rozpadowi i serowaceniu. Tworzą się gruźlicze ropnie- guz serowaty oraz gruźlicze jamy miąższu nerkowego. Zmiany jamiste mogą być tak rozległe że niszczą całkowicie nerkę.

      Gruźlicze zapalenie osierdzia najczęściej rozwija się podstępnie, wśród mało charakterystycznych objawów takich jak osłabienie, stany podgorączkowe, zadyszka wysiłkowa. Płyn w osierdziu gromadzi się na ogół wolno, co tłumaczy stwierdzaną nawet dużą jego ilość bez towarzyszących objawów tamponady serca.

      Można wymienić jeszcze inne postacie gruźlicy: g. ucha, krtani, kości i stawów, kręgosłupa kolana narządów rodnych węzłów chłonnych, skóry, przewodu pokarmowego, oka, ale wszystkie te postaci przeważnie mają swój początek w gruźlicy płuc, i wszystkie prowadzą do jednego- zniszczenia danego organu.

      Gruźlica to bardzo groźna dla społeczeństwa choroba. Wielu ludzi może chorować na nią i mogą w ogóle o tym nie wiedzieć, a przy okazji zarażają innych. Często jest tak że lekarze mylą gruźlicę jakiegoś narządu z innym schorzeniem. Większość zachorowań ma miejsce, ponieważ niektórzy nie dbają o higienę. Ważne także jest dobre wychowanie.

      Do zadań pielęgniarki należy przede wszystkim edukacja. Nie chodzi o edukację jedynie pacjenta ale całego społeczeństwa. Każdy człowiek musi sobie uzmysłowić że jego postawa ma wpływ na innych ludzi i np. gdy kicha lub kaszle powinien zatykać sobie usta, zachowanie to ograniczy zakażenia drogą kropelkową. Pielęgniarka może także brać udział w profilaktycznych szczepieniach ochronnych i w wykonywaniu prób tuberkulinowych. W szpitalu największy kontakt z pacjentem ma pielęgniarka. Znając objawy i grupy ludzi szczególnego ryzyka pielęgniarka poprzez wywiad i obserwację chorego może niekiedy wychwycić pewne oznaki choroby. W wywiadzie pielęgniarka może się dowiedzieć: wiek (starsze osoby są bardziej narażone), stan zdrowia członków rodziny ( czy ktoś z rodziny przypadkiem nie choruje na gruźlicę), warunki mieszkaniowe i ekonomiczne, standard (ludzie ze złymi warunkami bytowymi są bardziej narażeni na zakażenie), tryb życia, sposób wypoczywania, sposób odżywiania się, nałogi (alkoholizm, nikotynizm, narkomania), szczepienia ochronne, przebyte choroby układu oddechowego. W obserwacji pielęgniarka może zwrócić uwagę na to czy chory kaszle, jakiego rodzaju jest ten kaszel. W gruźlicy występuje przeważnie kaszel wilgotny z odkrztuszaną wydzieliną. Pielęgniarka może wtedy pobrać na posiew plwocinę od pacjenta. Kolejnym objawem świadczącym o ewentualnej gruźlicy jest duszność, którą pielęgniarka może również zaobserwować u pacjenta.

      Pielęgniarka ma również swój wkład w rozpoznawaniu choroby(gruźlicy) poprzez swój udział w badaniach diagnostycznych. Udział ten może być bezpośredni kiedy to pielęgniarka sama pobiera np. plwocinę na posiew lub też krew na posiew i gazometrię. Pośrednim udziałem będzie asystowanie przy badaniu np. bronchoskopowym lub spirometrycznym.

      Gruźlica to groźna choroba i należy z nią walczyć. Człowiek nie zna dnia ani godziny kiedy może się zarazić, więc jedyne co nam zostaje to dbanie o higienę własną, dobry odpoczynek i nie naganne wychowanie.

      mgr pielęgniarstwa Kinga Tomczyk

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (1) Pokaż komentarze do wpisu „Gruźlica jako choroba społeczna. Zadania pielęgniarki w profilaktyce i rozpoznawaniu gruźlicy.”
      Tagi:
      Kategoria:
      Autor(ka):
      kingastar
      Czas publikacji:
      wtorek, 30 sierpnia 2011 22:47
  • niedziela, 31 lipca 2011
    • Choroba Alzheimera

      PROBLEMY PIELĘGNACYJNE OSOBY STARSZEJ Z ZABURZENIAMI PSYCHICZNYMI na przykładzie Choroby Alzheimera c.d.

       

      5 PROBLEM
      Zachowania agresywne

       

      CEL OPIEKI

      Zapewnienie spokoju i bezpieczeństwa

      PLAN OPIEKI

      • próby odwrócenia uwagi chorego od tematu, który go drażni poprzez zmianę tematu, wyjście do drugiego pomieszczenia sali;
      • zająć czymś podopiecznego (np. ciekawym artykułem);
      • można włączyć muzykę, wziąć chorego za rękę, uśmiechnąć się, pogłaskać po głowie;
      • nigdy nie należy traktować chorego jak dziecko;
      • poinformować lekarza o zachowaniach agresywnych, zastosować na zlecenie lekarskie leki uspokajające, p/psychotyczne.

      REALIZACJA I OCENA WYNIKÓW OPIEKI PIELĘGNACYJNEJ

      • odwrócono uwagę od tematu drażniącego;
      • zapewniono właściwą atmosferę aby złagodzić drażniąca sytuacje;
      • traktowano pacjenta z należytym szacunkiem

       

      6 PROBLEM
      Nietrzymanie moczu

       

      CEL OPIEKI

      Zachowanie higieny dróg moczowych

      PLAN OPIEKI

      • zwracamy uwagę na wykonywanie w obecności chorego gestów, które zapowiadają korzystanie z toalety;
      • jeśli zachodzi potrzeba należy zastosować pieluchomajtki ( ważne jest aby nie zostawić chorego zmoczonego i zanieczyszczonego); utrzymywanie należytej higieny.
      • Udzielenie pomocy przy podmyciu się, bądź też samodzielne umycie krocza aby nie dopuścić do podrażnień;
      • założenie cewnika na zlecenie lekarskie  ( jeśli nie ma innego rozwiązania) oraz jego kontrola i pielęgnacja;

      REALIZACJA I OCENA WYNIKÓW OPIEKI PIELĘGNACYJNEJ

      • dokonano obserwacji gestów i ruchów pacjenta mówiących o konieczności korzystania z toalety;
      • zmieniono pieluchy odnośnie do potrzeb pacjenta;
      • zapewniono właściwą higienę miejsc intymnych;
      • założenie cewnika i jego późniejsza pielęgnacja.

       

       

      7 PROBLEM
      Zaburzenia snu

       

      CEL OPIEKI

      Utrzymanie prawidłowego rytmu dnia

      PLAN OPIEKI

      • nie dopuszczenie do tzn. „drzemek” w ciągu dnia;
      • w ciągu dnia chory powinien być aktywny fizycznie (lekkie ćwiczenia gimnastyczne, chodzenie na spacer);
      • pozwalać pacjentowi na wykonywanie łatwych zadań np. malowanie, majsterkowanie (to męczy chorego i zapewnia mu spokojny sen);
      • ewentualne podanie środków farmakologicznych zleconych przez lekarza w związku z występowaniem tego typy zaburzenia(lub też poinformowanie rodziny o takiej ewentualności).

      REALIZACJA I OCENA WYNIKÓW OPIEKI PIELĘGNACYJNEJ

      • chory w czasie dnia nie śpi;
      • zapewniono właściwy dobór wysiłku fizycznego do możliwości pacjenta;
      • podopieczny stara się wykonywać zajęcia, które wcześniej bardzo lubił;
      • poinformowano rodzinę odnośnie przyjmowanie środków farmakologicznych przy zaburzeniach snu.

       

       

      8 PROBLEM
      Zaburzenia równowagi

       

      CEL OPIEKI

      Zapewnienie bezpieczeństwa

      PLAN OPIEKI

      • towarzyszenie choremu podczas dłuższych spacerów( wskazane jest wzięcie pacjenta pod rękę żeby zabezpieczyć przed ewentualnym upadkiem lub użycie sprzętu pomocniczego);
      • zadbać o to, aby chory nie nosił zbyt luźnych butów ani zbyt ciasnych, buty powinny mieć najlepiej gumową podeszwę, która zapobiega pośliźnięciu się;
      • poinformowanie o zabezpieczeniu elementów kanciastych (stół, szafki) w mieszkaniu;
      • należy zwrócić uwagę na chodniki i dywaniki ( najlepsze by było ich usunięcie albo zaopatrzenie w podkłady antypoślizgowe);
      • nauka chorego, aby prosił o podanie pomocnej dłoni jeśli zachodzi potrzeba;
      • poinformować rodzinę, że w razie upadku nie należy krzyczeć ani robić przerażonej miny co może zwiększyć stres u poszkodowanego( należy spokojnie obejrzeć chorego, sprawdzić czy nie doszło do złamania i pomóc mu się podnieść);
      • wszystkie kruche przedmioty należy umieścić poza zasięgiem chorego;
      • informujemy najbliższe osoby chorego o zabezpieczeniu ostrych przedmiotów – noże kuchenne, nożyczki itp.;
      • staramy się przekazać informacje rodzinie jak ważne jest przechowywanie niebezpiecznych płynów np. środków czystości, leków i kosmetyków w zamkniętej szafce, a także o zakryciu przewodów elektrycznych i różnego rodzaju kabli odpowiednio przystosowanymi listwami;
      • przy łóżku chorego ( jeśli jest taka możliwość rodziny) można zamocować siatkę zabezpieczającą przed wypadnięciem chorego z łóżka ( nie jest ona konieczna w początkowej fazie choroby, mogła by wówczas chorego przestraszyć) oraz uchwytów umożliwiających choremu podnoszenie;
      • zalecenie rodzinie, że najlepiej by było aby w łazience i toalecie przymocować uchwyty, których chory będzie się mógł podtrzymać, w wannie i pod prysznicem maty antypoślizgowe, można też wstawić stołeczek.

      REALIZACJA I OCENA WYNIKÓW OPIEKI PIELĘGNACYJNEJ

      • sprawowanie opieki nad pacjentem podczas spaceru;
      • chory nosi odpowiednie obuwie;
      • rodzina zabezpieczyła mieszkanie przed ewentualnym urazem, który mógłby spowodować upadek;
      • chory stara się prosić o pomoc jeśli zachodzi taka potrzeba;
      • rodzina stara się wykazać opanowaniem w przypadku w kłopotliwych sytuacjach związanych z upadkiem bliskiego;
      • kruche i niebezpieczne przedmioty zostały usunięte z otoczenia chorego;
      • środki chemiczne i inne niebezpieczne substancje zostały umieszczone w przygotowanej do tego szafce, do której pacjent nie ma dostępu;
      • zamocowano uchwyty przy łóżku aby pacjent samodzielnie mógł się w jego obrębie przemieszczać;
      • rodzina przystosowała łazienkę i toaletę do obecnych możliwości chorego.

       

       

      9 PROBLEMY
      Trudności ze spożywaniem posiłków

       

      CEL OPIEKI

      Zaspokojenie potrzeby odżywiania

      PLAN OPIEKI

      ·         należy obserwować chorego pod kątem niedoborów pokarmowych;

      ·         najlepiej odwiedzać chorego w porze posiłków ( aby zmotywować go do jedzenia, a także by przypilnować aby nie zapomniał o zjedzeniu), jeżeli nie ma się takiej możliwości należy zadzwonić w porze posiłku bądź poinformować rodzinę by wykonała taką czynność;

      ·         najodpowiedniej jest wprowadzić rytuał powtarzający się przy każdym posiłku np. posiłki o tej samej porze i w tym samym pomieszczeniu;

      ·         nie protestować, kiedy pacjent będzie chciał jeść rękoma, a nie za pomocą sztućców (chory powinien jeść samodzielnie najdłużej jak to jest możliwe);

      ·         pomóc choremu w jedzeniu instruując go co po kolei ma robić : „Weź łyżkę. Nabierz kawałek łyżką. Włóż do ust. Przeżuj. Połknij.”;

      ·         jeśli chory nie jest w stanie normalnie jeść można przygotować małe porcje produktów bardzo zróżnicowane: sery, jarzyny (przetarte) itp.

      ·         jeżeli pacjent nie jest w stanie spożywać posiłków normalnie zakłada się zgłębnik  żołądkowy na zlecenie lekarza i karmienie podopiecznego o ustalonych porach dnia za pomocą sondy, wdrażać rodzinę do wykonywanie tej czynności( może wystąpić także potrzeba karmienia drogą dożylną);

      ·         należy pamiętać też o utrzymaniu higieny jamy ustnej ( jeśli pacjent potrafi samodzielnie wykonać toaletę jamy ustnej podajemy choremu proste, pojedyncze instrukcje aby prawidłowo wykonał daną czynność).

      REALIZACJA I OCENA WYNIKÓW OPIEKI PIELĘGNACYJNEJ

      ·         dokonano obserwacji stanu odżywiania chorego;

      ·         w miarę możliwości odwiedzano pacjenta w porze posiłków;

      ·         rodzina starała się wprowadzić rytuał przyjmowania posiłków o stałej porze;

      ·         pacjent stara się samodzielnie spożywać posiłki;

      ·         zapewniono pomoc w spożywaniu posiłków poprzez prowadzenie instrukcji;

      ·         posiłki dla pacjenta rozdrobniono i podano w odpowiedniej formie;

      ·         poinstruowanie rodziny jak należy podawać posiłki za pomocą sondy ( w jakiej ilości, w jakiej temperaturze, ile razy dziennie);

      ·         zapewniono prawidłową higienę jamy ustnej.

       

       

      10 PROBLEM
      Obniżenie nastroju spowodowane postępem choroby (depresja)

       

      CEL OPIEKI

      Poprawa nastroju pacjenta

      PLAN OPIEKI

      ·         Rozmowa z pacjentem

      ·         Zagospodarowanie czasu wolnego.

      ·         Wsparcie emocjonalne.

      ·         Zachęcanie pacjenta do kontaktów ze znajomymi, przyjaciółmi i bliskimi.

      ·         Udział w spotkaniach grup wsparcia.

      ·          Chwalenie wszelkich postępów zdrowotnych dokonanych przez chorego.

      ·         Serdeczność, otwartość i wyrozumiałość w kontaktach z pacjentem.

      ·         Zachęcanie rodziny do wspierania chorego.

       

      REALIZACJA I OCENA WYNIKÓW OPIEKI PIELĘGNACYJNEJ

      ·         Chory ma zapewnione wypełnienie czasu wolnego

      ·         Chory utrzymuje kontakty społeczne

       

      11 PROBLEM

      Wyczerpanie psychiczne i fizyczne bliskich opiekunów chorego

       

      CEL OPIEKI

      Udzielenie wsparcia rodzinie, opiekunom

      PLAN OPIEKI

      ·         Rozpoznanie zapotrzebowania rodziny na wsparcie emocjonalne i informacyjne,

      ·         Edukowanie rodziny  w zakresie komunikowania się z chorym, istoty choroby, pielęgnowania chorego w różnych fazach choroby

      ·         Edukowanie rodziny w zakresie radzenia sobie ze stresem i potrzebie dbania również o siebie

      ·         Zachęcenie rodziny do uporządkowania spraw prawnych i finansowych (zwłaszcza w przypadku chorego na ch. Alzheimera)

      ·         Udzielanie rodzinie pomocy w nawiązywaniu kontaktów z właściwymi instytucjami leczniczymi, grupami wsparcie itp.,

      ·         Umożliwienie rodzinie swobodnego wyrażania swoich emocji i uczuć

       

      REALIZACJA I OCENA WYNIKÓW OPIEKI PIELĘGNACYJNEJ

      ·         Rodzina chorego posiada wiedzę na temat istoty choroby, sposobu opieki nad chorym

      ·         Rodzina posiada wiedzę gdzie może otrzymać wsparcie i pomoc.

       mgr pielęgniarstwa Kinga Tomczyk

      Bibliografia:

       

      1. Schwarz G., ,,Choroba Alzheimera’’, wyd. PZWL – Warszawa 2002

      2.    Caldwell P., Molloy W., ,,Chory na Alzheimera”, wyd. Muza S.A -2004

      3.    3. Wilczek- Różycka E., „Podstawy pielęgniarstwa psychiatrycznego”, wyd. Czelej, Lublin, 2007

      4.    4. Schiefele J., Staudt I., Dach M., “ Pielęgniarstwo geriatryczne”, wyd. Urban&Partner, Wrocław, 1998

      5.    5. Rogala S. „Psychologiczne uwarunkowania oczekiwań ludzi starszych i przewlekle chorych wobec rodziny”, Przewodnik Lekarski, 2009; 1: 204-207

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (2) Pokaż komentarze do wpisu „Choroba Alzheimera”
      Tagi:
      Kategoria:
      Autor(ka):
      kingastar
      Czas publikacji:
      niedziela, 31 lipca 2011 14:14
    • Choroba Alzheimera

      PROBLEMY PIELĘGNACYJNE OSOBY STARSZEJ Z ZABURZENIAMI PSYCHICZNYMI na przykładzie Choroby Alzheimera c.d.

       


      1 PROBLEM

      Chory staje się mniej samodzielny w zakresie samoobsługi i coraz bardziej bezkrytyczny w stosunku do tego, co robi.

      CEL OPIEKI

      Dążenie do utrzymania jak najdłużej samodzielności w zakresie samoobsługi

       

      PLAN OPIEKI

      • obserwacja stanu pacjenta, dostosowanie czynności opiekuńczo – pielęgnacyjnych do jego możliwości;
      • jeżeli porusza się samodzielnie należy zwrócić uwagę na chodniki i dywany (najlepiej by było całkowicie je usunąć albo przytwierdzić do podłoża), w związku z tym delikatnie należy zasugerować wprowadzanie zmian rodzinie chorego w środowisku życia pacjenta;
      • mobilizacja chorego do wykonywania sememu czynności higienicznych, jeśli pacjent jest sprawny należy wypowiadać krótkie, jasne instrukcje w czasie takich czynności aby pacjent wiedział co po kolei ma wykonać;
      • w zależności od stanu podopiecznego pomóc choremu w myciu się, ubieraniu, goleniu( w wypadku mężczyzn) ,ważne jest aby ubrania nie były zapinane przez drobne elementy (guziki), najlepsza jest prosta odzież zapinana na rzepy, obuwie również zalecenie jest zapinane na rzepy, a nie zawiązywane sznurowadła;
      • mobilizowanie do przygotowywania samodzielnie posiłków (czuwanie nad bezpieczeństwem przy tej czynności), instruowanie i pomoc jeśli zachodzi taka potrzeba;
      • chorego nie należy całkowicie odsuwać od czynności wykonywanych w gospodarstwie domowym dlatego należy zachęcić rodzinę do przydzielania swojemu bliskiemu prostych zadań tj. sprzątanie swojego pokoju czy składanie bielizny (nie karać i nie poprawiać chorego, gdy zrobi coś niewłaściwego, lecz chwalić go gdy wykona coś prawidłowo);
      • przypomnieć rodzinie, ze nie należy wyręczać całkowicie chorego w czynnościach (pielęgniarka również tego nie powinna robić), ale wspierać go w wykonywaniu zadań.

       

      REALIZACJA I OCENA WYNIKÓW OPIEKI PIELĘGNACYJNEJ

      • w efekcie realizowanych działań dostosowywano czynności opiekuńczo – pielęgnacyjne do możliwości pacjenta;
      • poinformowano rodzinę o możliwych formach zabezpieczeń mieszkania;
      • zmobilizowano chorego do utrzymania właściwej higieny osobistej;
      • zapewniono niezbędną pomoc w czynnościach pielęgnacyjnych;
      • zmobilizowano pacjenta do wykonywania samodzielnie posiłków, z minimalną pomocą pielęgniarki;
      • rodzina pacjenta przydzieliła mu odpowiednie funkcje odnośnie wykonywanych zadań w gospodarstwie domowym, czuwanie nad realizacją tych wytycznych;
      • rodzina stara się nie wyręczać bliskiego przy wykonywaniu czynności dnia codziennego.

       

      2 PROBLEMY

      Brak organizacji czasu wolnego

      CEL OPIEKI

      Zorganizowanie czasu wolnego

      PLAN OPIEKI

      • jeśli podopieczny jest w stanie się poruszać, możemy wybrać się z nim na spacer (długość uzależniona od możliwości pacjenta);
      • można czytać razem z pacjentem czasopisma, oglądać zdjęcia w albumach;

      poznając wcześniejsze zainteresowanie chorego możemy mobilizować do ich wykonywanie np. zajęcia artystyczne (rysunek, muzyka), domowe (pomoc w zajęciach gospodarczych, przygotowywaniu posiłków).

       

      REALIZACJA I OCENA WYNIKÓW OPIEKI PIELĘGNACYJNEJ

      • zorganizowano czas wolny choremu po przez spacer i inne;
      • zaktywizowano pacjenta do czytania artykułu, a także do oglądania fotografii bliskich mu osób;
      • zmobilizowano do wykonywania zajęć, które kiedyś podopiecznego interesowały.

       

       

      3 PROBLEMY
      Utrudniona komunikacja

      CEL OPIEKI

      Utrzymanie komunikacji w zakresie w jakiem jest ona jeszcze możliwa

      PLAN OPIEKI

      • najlepiej mówić do chorego półgłosem (podniesiony głos może być odbierany jako napaść);
      • należy okazywać choremu życzliwość i serdeczność, dać mu odczuć, że opiekun się nim interesuje;
      • powinno się formułować pytania zamknięte, tak aby chory odpowiadał „tak” albo „nie”;
      • polecenia należy powtórzyć kilka razy, zdania powinny być krótkie proste i jasne;
      • powinno się stawiać tylko jedno pytanie na raz i jeśli trzeba je powtórzyć to przy użyciu jednakowego zdania;
      • nie należy przyspieszać odpowiedzi chorego, nie podsuwać mu słów, które mu trudno znaleźć, lecz naprowadzać na nie;
      • można poprosić rodzinę chorego o rozmieszczenie w mieszkaniu różnych napisów czy rysunków (symboli), które by ułatwiały by pacjentowi orientację i poruszanie się. Mogą to być proste instrukcje.

       

      REALIZACJA I OCENA WYNIKÓW OPIEKI PIELĘGNACYJNEJ

      • rozmowa z chorym z właściwej skali dźwiękowej;
      • okazywano zainteresowanie i życzliwość choremu;
      • pytania zadawano zawsze proste tak aby pacjent był w stanie na nie odpowiedzieć;
      • nie stawiano więcej niż jedno pytanie jednocześnie;
      • słuchano słów chorego z właściwą uwagą;

       

      4 PROBLEM
      Kłopoty z pamięcią, częste gubienie się

      CEL OPIEKI

      Lepsza orientacja, utrzymanie względnie dobrej pamięci

      PLAN OPIEKI

      • za zgodą rodziny umieszczenie naklejek na pojemnikach z herbatą, cukrem. solą czy innymi przyprawami,
      • można też zachęcić rodzinę pacjenta do umieszczenia w mieszkaniu tablicy, na której umieszczane będą proste polecenia, wskazówki, czy ważne numery telefonów;
      • nie należy okazywać zniecierpliwienia, nie denerwować podopiecznego, gdy trudno nam się z nim porozumieć;
      • ważne jest aby oznakować pomieszczenia, drogę do nich;
      • należy przypominać choremu, kim jesteśmy i jaką pełnimy rolę w jego życiu;
      • u pacjenta, który często ucieka, zachęcenie go do noszenia specjalnej bransoletki lub karty z wypisanym na nich nazwiskiem, adresem i numerem telefonu, a także pamiętanie o zamykaniu drzwi na klucz.

      REALIZACJA I OCENA WYNIKÓW OPIEKI PIELĘGNACYJNEJ

      • wszystkie pojemniki na przyprawy i produkty zostały zaopatrzone w odpowiedniej wielkości napisy;
      • rodzina umieściła na lodówce kartki ze znanymi numerami telefonów;
      • okazano życzliwość i zrozumienie pacjentowi;
      • oznakowano pomieszczenia w mieszkaniu dla ułatwienia choremu orientacji;chory nosi przy sobie kartę ze swoimi danymi personalnymi.

      mgr pielęgniarstwa Kinga Tomczyk

      Bibliografia:

       

      1. Schwarz G., ,,Choroba Alzheimera’’, wyd. PZWL – Warszawa 2002

      2.    Caldwell P., Molloy W., ,,Chory na Alzheimera”, wyd. Muza S.A -2004

      3.    3. Wilczek- Różycka E., „Podstawy pielęgniarstwa psychiatrycznego”, wyd. Czelej, Lublin, 2007

      4.   4.   Schiefele J., Staudt I., Dach M., “ Pielęgniarstwo geriatryczne”, wyd. Urban&Partner, Wrocław, 1998

      5.  5.    Rogala S. „Psychologiczne uwarunkowania oczekiwań ludzi starszych i przewlekle chorych wobec rodziny”, Przewodnik Lekarski, 2009; 1: 204-207

       

       


      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (0)
      Tagi:
      Kategoria:
      Autor(ka):
      kingastar
      Czas publikacji:
      niedziela, 31 lipca 2011 14:10
    • Choroba Alzheimera

      PROBLEMY PIELĘGNACYJNE OSOBY STARSZEJ Z ZABURZENIAMI PSYCHICZNYMI na przykładzie Choroby Alzheimera



      Do najczęściej występujących zaburzeń psychicznych w wieku podeszłym należą:

      depresja, zaburzenia pamięci, zaburzenia lękowe, otępienie, najczęściej powodowane przez chorobę Alzheimera.

      Prawidłowa i wczesna diagnoza tych zaburzeń umożliwia podjęcie właściwego leczenia, które wydłuża okres samodzielnego funkcjonowania chorego i wpływa na jego nastrój, opóźniając w ten sposób konieczność sprawowania nad nim stałej opieki.



      Choroba Alzheimera polega na zmianach zwyrodnieniowych w mózgu a dokładniej zaniku tkanki nerwowej. Postępujące stopniowo zaburzenia działania mózgu doprowadzają w efekcie do utraty pamięci, zdolności uczenia się, pojmowania, trzeźwego myślenia, oceny sytuacji, pogorszenia umiejętności komunikacyjnych i znacznego obniżenia się zdolności radzenia sobie z czynnościami życia codziennego.

      Epidemiologia

      Jest to najczęstsza przyczyna występowania otępienia u osób powyżej 65 roku życia. Ocenia się, że na świecie choruje na chorobę Alzheimera ok. 30 mln osób, w Polsce ok. 200 tys. Ze względu na starzenie się społeczeństw w krajach uprzemysłowionych zakłada się, że ilość chorych do roku 2050 potroi się.

      Początek choroby występuje zwykle po 65 roku życia, jednak może występować też wcześniej.

      Etiopatogeneza

      Przyczyna choroby nie jest znana i obecnie nie istnieją metody pozwalające na jej wyleczenie. Przypuszcza się, że choroba Alzheimera ma złożoną etiopatogenezę, gdzie rolę odgrywają czynniki genetyczne i środowiskowe. Na początek wystąpienia objawów i przebieg choroby mają wpływ również choroby współistniejące (np. choroby układu krążenia).

      Zapobieganie

      Procesowi starzenia nie można zapobiec, ale można go spowolnić. Dowody dotyczące prawdopodobieństwa rozwoju choroby Alzheimera w związku z pewnymi zachowaniami, zwyczajami żywieniowymi, ekspozycją środowiskową oraz chorobami mają różną akceptację w środowisku naukowych.

      Prawdopodobne czynniki obniżające ryzyko choroby Alzheimera

      Podejmowanie czynności intelektualnych (np. gra w szachy lub rozwiązywanie krzyżówek)

      Regularne ćwiczenia fizyczne

      Utrzymywanie regularnych relacji społecznych (osoby samotne mają dwu-krotnie zwiększone prawdopodobieństwo rozwoju demencji związanej z chorobą Alzheimera w późniejszym wieku niż osoby, które nie były samotne)

      Dieta śródziemnomorska bogata w warzywa, owoce i z niską zawartością nasyconych tłuszczów uzupełniona w szczególności o: witaminy z grupy B, a zwłaszcza w kwas foliowy, curry, kwasy tłuszczowe omega-3, a w szczególności kwasy dokozaheksaenowe, soki warzywne i owocowe

      Umiarkowane spożycie alkoholu (piwo, wino, wódki)

      Jak wskazują przeprowadzone badania opisowe długie stosowanie niesteroidowych leków przeciw zapalnych (NLPZ) w zmniejszeniu objawów zapalenia stawów i bólu jest związane z obniżeniem prawdopodobieństwa wystąpienia choroby Alzheimera, ale ryzyko związane ze stosowaniem leków zdaje się przeważać korzyści związane ze stosowaniem ich, jako pierwotnego środka prewencyjnego.





      Czynniki ryzyka

      · zaawansowany wiek

      · genotyp ApoE epsilon 4 (w niektórych populacjach)

      · urazy głowy

      · problemy zdrowotne ze strony układu sercowo-naczyniowego (z powodu cukrzycy, nadciśnienia tętniczego, wysokiego poziomu cholesterolu oraz udarów)

      · palenie tytoniu



      Objawy i przebieg choroby

      W przebiegu choroby dochodzi do wystąpienia następujących objawów:

      · zaburzenia pamięci

      · zmiany nastroju

      · zaburzenia funkcji poznawczych

      · zaburzenia osobowości i zachowania

      Charakterystyczne dla demencji (i w tym choroby Alzheimera) objawy to:

      agnozja - nieumiejętność rozpoznawania przedmiotów, szczególnie jeżeli pytamy o to chorego „na gorąco" np. co to jest? albo podaj mi...

      afazja - zaburzenia mowy, jej spowolnienie

      apraksja - zaburzenia czynności ruchowych, od prostych do złożonych, np. ubieranie, kąpanie

      W zaawansowanym stadium choroba uniemożliwia samodzielne wykonywanie nawet codziennych prostych czynności i osoba chorująca na chorobę Alzheimera wymaga stałej opieki.

      Istnieje 10 głównych znaków ostrzegawczych Alzheimera:



      1.Utrata pamięci - to jeden z głównych znaków ostrzegawczych. Osoba zaczyna zapominać stosunkowo świeże informacje i dzieje się tak coraz częściej. Nie jest możliwe także odtworzenie takich informacji w późniejszym czasie. Stanem normalnym jest jednak sporadyczne zapominanie imion lub np. o okazjonalnych spotkaniach.



      2. Problemy z wykonywaniem czynności życia codziennego - polegają na trudności w wykonywaniu codziennych zadań. Ludzie z demencją mogą mieć problemy z przygotowywaniem posiłków, telefonowaniem lub graniem w gry. Za stan normalny uważa się sporadyczne zapominanie po co się weszło do pokoju lub co się miało powiedzieć w danym momencie.



      3. Problemy z językiem- to symptom objawiający się głównie zapominaniem różnych słów i zastępowaniem ich innymi, mniej trafnymi, przez co wypowiedzi mówione bądź też pisane są trudne do zrozumienia. Przykładem może być np. pytanie o szczoteczkę do zębów, które osoba z Alzheimerem może zastąpić pytaniem „gdzie jest ta rzecz do moich ust ?”.Stanem normalnym jest jednak zdarzające się czasami trudności ze znalezieniem odpowiedniego słowa.



      4. Dezorientacja w czasie i miejscu - objawia się tym, iż osoby chore mogą zgubić się np. na własnym osiedlu mieszkaniowym i nie wiedzieć jak się tam znalazły i jak wrócić do domu. Za stan normalny uznaje się jednak zapominanie dnia tygodnia albo w jakim celu gdzieś idziemy.



      5. Nikła lub zmniejszona ocena sytuacji - objawia się tym, że osoba z Alzheimerem może się ubierać nieodpowiednio do warunków atmosferycznych (za ciepło w upalny dzień lub zbyt lekko w dzień chłodniejszy). Czasami może się też zdarzyć takim osobom płacenie w sklepie zbyt dużą ilością pieniędzy. Jednak podejmowanie zastanawiających lub niezrozumiałych dla innych decyzji uznaje się za stan normalny.



      6. Problemy z abstrakcyjnym myśleniem - symptom ten przejawia się np. zapominaniem liczb i celowości ich istnienia lub możliwości użycia.



      7. Umieszczanie różnych rzeczy na niewłaściwych miejscach - objawia się przede wszystkim odkładaniem rzeczy w różnych, często dziwnych miejscach. Może się zdarzyć, że osoba chora na Alzheimera położy w lodówce żelazko lub włoży do cukierniczki zegarek.

      Za stan normalny uznaje się odkładanie np. kluczy do mieszkania lub portfela w różnych miejscach.



      8. Zmiany nastroju lub zachowania - osoby chore mogą mieć huśtawki nastroju ze spokojnego do nawet silnej złości bez jakiejkolwiek wyraźnej przyczyny. Sporadyczne pogorszenie humoru jest jednak rzeczą normalną.



      9. Zmiany w osobowości - u osób z Alzheimerem można zauważyć gwałtowną zmianę osobowości. Mogą nagle stać się bojaźliwe, podejrzliwe lub odwrotnie niż dotąd nazbyt uzależnione od członków swojej rodziny. Jednak należy pamiętać, że z wiekiem osobowość każdego człowieka w pewnym stopniu zmienia się.



      10. Utrata inicjatywy - osoby chore mogą stać się bardzo pasywne co objawia się np. siedzeniem godzinami przed telewizorem lub niewykonywaniem jakichkolwiek czynności.

      Jednak czasami zmęczenie po pracy uniemożliwia nam aktywny udział w czymkolwiek i to jest normalne.

      Wyłonione zostały pewne najczęstsze problemy pielęgnacyjne pacjentów z Alzheimerem.

      mgr pielęgniarstwa Kinga Tomczyk


      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (1) Pokaż komentarze do wpisu „Choroba Alzheimera”
      Tagi:
      Autor(ka):
      kingastar
      Czas publikacji:
      niedziela, 31 lipca 2011 14:04
  • poniedziałek, 04 lipca 2011
    • zaburzenia rytmu serca

           Serce jest jednym z najważniejszych narządów w organizmie człowieka. Pełniąc funkcję napędu w układzie krążenia, dzień po dniu serce nieustannie tłoczy krew do naczyń tętniczych. Serce składa się z czterech głównych części: przedsionka lewego i prawego oraz komory prawej i lewej. Ściany serca zbudowane są ze specjalnej tkanki zwanej mięśniem sercowym. Składa się on z mięśni poprzecznie prążkowanych podobnie jak mięśnie szkieletowe jednak różni się od nich dość znacznie: autonomicznym unerwieniem powodującym pracę tego narządu niezależnie od woli człowieka, pracą na zasadzie „wszystko albo nic”(maksymalny skurcz w odpowiedzi na minimalny bodziec), własnym automatyzmem, dzięki któremu serce pracuje bez wpływu układu nerwowego. Pewna część mięśnia sercowego wyspecjalizowała się w wydawaniu reszcie narządu rozkazów w formie odpowiednich impulsów elektrycznych. Tę część tkanki mięśniowej nazwano systemem bodźcowo- przewodzącym. Zasadniczą jego częścią jest węzeł zatokowo- przedsionkowy, zwany rozrusznikiem serca, zlokalizowany w prawym przedsionku, przy ujściu żyły próżnej górnej. Częstość wyzwalanych przez niego pobudzeń wynosi prawidłowo 60-100 uderzeń na minutę. Następnie węzeł przedsionkowo- komorowy umiejscowiony w okolicy zatoki wieńcowej powyżej zastawki trójdzielnej, po prawej stronie przegrody przedsionkowej. Automatyzm własny komórek w okolicy tego węzła wynosi 40-60 uderzeń na minutę. Pęczek przedsionkowo-komorowy tzw. Pęczek Hisa wychodzi z węzła przedsionkowo- komorowego, przebiega wzdłuż przegrody międzykomorowej, dzieląc się na dwie odnogi lewą i prawą. Odnoga prawa pęczka Hisa biegnie po przegrodzie międzykomorowej do mięśnia komory prawej. Odnoga lewa pęczka Hisa dzieli się na trzy wiązki: przednią, tylną i środkową, które docierają do mięśnia komory lewej. Włókna Purkiniego są najbardziej dystalnym odcinkiem układu przewodzącego serca. Zaburzenia rytmu serca mogą wystąpić u osób zdrowych, być następstwem choroby serca jak również schorzenia pozasercowego. Zaburzenia rytmu są następstwem nieprawidłowego powstawania i/lub przewodzenia pobudzeń elektrycznych w sercu.
      ETIOLOGIA Zaburzenia rytmu mogą być wywołane chorobami układu sercowo-naczyniowego takimi jak:
      - choroba niedokrwienna serca
      - kardiomiopatie
      - zawał serca
      - nadciśnienie tętnicze
      - wady serca
      - niewydolność serca
      - zapalenie mięśnia sercowego
      Przyczyny pozasercowe takie jak:
      - zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej
      - niedotlenienie (hipoksja)
      - zaburzenia hormonalne np. nadczynność tarczycy
      - choroby układy nerwowego
      - choroby układowe i metaboliczne
      U osób klinicznie zdrowych:
      - palenie tytoniu
      - nadużywanie alkoholu, kawy oraz narkotyków
      - leki (np. glikozydy nasercowe, leki antyarytmiczne, trójpierścieniowe, leki przeciwdepresyjne)

      Zaburzenia rytmu serca można podzielić na 3 grupy :
      *zaburzenie tworzenia impulsów elektrycznych,
      *zaburzenia przewodzenia 
      *oraz zespół preekscytacji.

      Do zaburzeń tworzenia impulsów można zaliczyć:
      - niemiarowość zatokową
      -bradykardię zatokową
      - tachykardia
      - częstoskurcze nadkomorowe
      - trzepotanie przedsionków
      - migotanie przedsionków
      - częstoskurcz komorowy
      - trzepotanie komór
      - migotanie komór  

      Do zaburzeń przewodzenia można zaliczyć:
      - blok zatokowo- przesionkowy
      - blok przedsionkowo komorowy I,II,III stopnia
      -blok wewnątrzkomorowy (blok odnogi)

      Objawy zaburzeń rytmu:
      -uczucie niemiarowej pracy serca, określane przez pacjenta jako kolatanie serca, zatrzymywanie się czy przeskakiwanie serca
      - zawroty głowy
      - poronne lub pełnoobjawowe omdlenia
      - uczucie duszności
      - wzrost lub spadek ciśnienia tętniczego
      - ból w klatce piersiowej  
      - częste oddawanie moczu
      - uczucie lęku

      Diagnostyka
      - wywiad oraz badanie przedmiotowe
      -EKG
      - EKG metodą Holtera
      - Echokardiografia
      - Morfologia i badania biochemiczne krwi
      - Cewnikowanie serca i pomiary elektrofizjologiczne
      - Pomiar hormonów tarczycy i innych

            O bradykardii zatokowej mówimy gdy częstość akcji serca wynosi poniżej 60 uderzeń na minutę. Fizjologicznie występuje u starszych osób, u sportowców i przy zwiększonym napięciu nerwu błędnego. Patologicznie bradykardia występuje np. przy niedoczynności tarczycy, hipotermii, wymiotach, wzroście ciśnienia wewnątrzczaszkowego, durze, chorobie węzła zatokowo- przedsionkowego i nadreaktywnej zatoce tętnicy szyjnej. Farmakologicznie bradykardia występuje w wyniku stosowania leków blokujących receptory beta, leków antyarytmicznych, glikozydów naparstnicy. Krytyczną granicę bradykardii stanowi częstość około 40 uderzeń na minutę. W ciężkich przypadkach bradykardii podaje się 0,5 mg atropiny dożylnie, jeżeli nie atropina nie pomoże należy zastanowić się nad wdrożeniem leczenia elektrycznej stymulacji.  

            O tachykardii zatokowej mówimy gdy częstość akcji serca wzrasta powyżej 100 uderzeń na minutę. Fizjologicznie występuje u niemowląt i młodszych dzieci, przy wysiłku fizycznym i umysłowym, wskutek reakcji emocjonalnych. Patologicznie tachykardia występuje np. w gorączce (przy wzroście temperatury o jeden stopień częstość serca wzrasta o ok. 10 uderzeń), nadczynności tarczycy, niedokrwistości, hipoksji, niedociśnieniu, krwawieniu, wstrząsie, niewydolności krążenia, zapaleniu mięśnia sercowego, sercu płucnym. Farmakologicznie spowodowana przez używki takie jak alkohol, nikotynę, kofeinę; pochodne adrenaliny i atropiny. Krytyczna granica tachykardia wy nosi ok. 170-180 uderzeń na minutę. Tachykardia wymaga przede wszystkim leczenia przyczynowego, a więc usunięcia jej przyczyny. W niektórych sytuacjach stosuje się leki mające na celu zwolnieni akcji serca – najczęściej używa się w tym celu betablokerów i antagonistów wapnia. Rzadziej stosowana jest digoksyna i iwabradyna.            
            Migotanie przedsionków występuje w postaci napadowej, przetrwałej i utrwalonej. W obrazie EKG, poza niemiarowością zupełną, brak jest załamków P oraz często widoczne są fale migotania przedsionków o częstotliwości przekraczającej 350/min. Napadowe migotanie przedsionków cechuje się samoistnym ustępowaniem w czasie krótszym niż 48 godzin, często pojawia się i ustępuje w ciągu doby. Utrwalone migotanie przedsionków nie ustępuje samoistnie i wymaga stosowania farmakoterapii lub kardiowersji elektrycznej. Utrwalone migotanie przedsionków trwa dłuższy czas nawet kilka lat i nie poddaje się umiarowieniu lub na krótki czas. Leczenie napadu: Bardzo często napadowe migotanie przedsionków ustępuje w sposób samoistny. Jeśli objawy są wyrażone w sposób umiarkowany, leczenie polega na farmakologicznej kontroli częstości rytmu komór. Stosuje się werapamil, diltiazem, β-blokery (metoprolol) lub digoksynę, wyrównuje ewentualne zaburzenia poziomu jonów magnezu i potasu i oczekuje na ustąpienie napadu. Przy przedłużającym się migotaniu przedsionków stosuje się kardiowersję, najczęściej farmakologiczną. Stosuje się propafenon, flekainid lub amiodaron. Jeśli napad trwa poniżej 48 h kardiowersję można wykonać bez wcześniejszego przygotowania w postaci leczenia przeciwkrzepliwego. Kardiowersja farmakologiczna jest najbardziej skuteczna jeżeli napad trwa poniżej 7 dni. Z chwilą gdy napad migotania przedsionków wywołuje zaburzenia hemodynamiczne lub towarzyszy mu ból wieńcowy stosuje się kardiowersję elektryczną. U chorych z częstym napadowym migotaniem przedsionków można zalecić w razie kolejnego napadu zażycie tzw. "tabletki podręcznej", czyli 600 mg propafenonu (450 mg jeżeli masa ciała jest mniejsza niż 70 kg). Pacjent sam, bez konsultacji z lekarzem, przyjmuje taką tabletkę przy wystąpieniu napadu. Warunkiem jest wcześniejsze potwierdzenie skuteczności takiej terapii u chorego, a migotanie przedsionków przedłuża się, ale trwa poniżej 48 h.
            Trzepotanie przedsionków ma podobne znaczenie kliniczne do migotania. W związku z bardziej rytmiczną czynnością przedsionków istnieje możliwość przewodzenia bodźców do komór w stałym stosunku 2:1 lub 3:1, w związku z czym akcja komór może byś miarowa. Przy zmiennym stopniu bloku przewodzenia akcja komór jest niemiarowa i przypomina migotanie przedsionków. W obrazie EKG często widoczne są charakterystyczne fale trzepotania przedsionków przypominające „zęby piły” z częstotliwością powyżej 250 / minutę. Trzepotanie przedsionków łatwo przerywa się kardiowersją elektryczną małą energią prądu.
             Migotanie serca to szybkie, niemiarowe i nieskoordynowane skurcze mięśnia komór i wynosi 400-600/ min. W tym stanie mięsień komór praktycznie zupełnie nie przepompowuje krwi, co prowadzi do zatrzymania krążenia. W trzepotaniu skurcze mięśnia komór są wolniejsze, ponieważ wynoszą 300-400/ min i są bardziej miarowe. Przyczyną migotania i trzepotania komór jest najczęściej niedotlenienie np. przy zawale serca, toksyczne działanie leków (glikozydy naparstnicy), oraz zabiegi na sercu. Poza tym migotanie komór może wystąpić w następstwie innych zaburzeń rytmu takich jak wczesne skurcze dodatkowe, częstoskurcz komorowy lub blok przedsionkowo-komorowy. Migotanie komór jest przyczyną nagłego zatrzymania krążenia. Po około 10 sekundach występuje utrata przytomności, a po 30 sekundach występują pełne objawy śmierci klinicznej. Leczeniem jest defibrylacja elektryczna oraz dożylne podanie lidokainy w dawce 1,5-2,0 mg/kg masy ciała, lub amiodaronu 150-300 mg/kg mc. Wystąpienie objawów śmierci klinicznej wymaga postępowania reanimacyjnego. W przewlekłych arytmiach komorowych należy zastosować leki antyarytmiczne lub dodatkowo wszczepić na stałe automatyczny kardiowerter- defibrylator. Skurcze dodatkowe (ekstrasystole)- występują również u osób zdrowych. Większość ludzi miała kiedyś w życiu skurcze dodatkowe jako „potknięcie lub „ wypadnięcie akcji serca, a jedynie mały procent (5-10%) choruje z tego powodu. Zależnie od miejsca powstania skurczów dodatkowych rozróżnia się pobudzenia nadkomorowe i komorowe. Fizjologicznie mogą wystąpić u osób zdrowych będących pod wpływem silnych przeżyć emocjonalnych, spowodowane przemęczeniem czy używkami. Skurcze dodatkowe spowodowane organicznymi chorobami serca jak choroba wieńcowa czy zapalenie mięśnia sercowego. Inną przyczyną pozasercową jest niedobór potasu a także mogą je wywołać niektóre leki glikozydy nasercowe, leki sympatykomimetyczne, antyarytmiczne, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, oraz nadczynność tarczycy.
             Częstoskurcz komorowy- zaburzenie rytmu serca, polegające na wystąpieniu nieprawidłowej, przyśpieszonej czynności skurczowej serca, która pochodzi z węzła przedsionkowo- komorowego. Częstoskurcz komorowy jest potencjalnym zagrożeniem do życia ponieważ może przejść w migotanie komór. Każdy przypadek utrwalonego częstoskurczu komorowego jest wskazaniem do natychmiastowego leczenia. Częstoskurcz komorowy bez pulsu wymaga zastosowania szybkiej defibrylacji i rozpoczęcia zabiegów reanimacji (CPR), tzn. takiego samego leczenia jako przy migotaniu komór. Przy częstoskurczu komorowym z tętnem i kiedy pacjent jest stabilny podaje się amiodaron 150-300 mg i.v. Przy tachykardii z tętnem, ale gdy pacjent jest niestabilny lub nieprzytomny, wykonuje się kardiowersję.        
             Częstoskurcz nadkomorowy (ang. supraventricular tachycardia, SVT) – szybki rytm serca pochodzący z przedsionków lub węzła przedsionkowo-komorowego, o częstotliwości >100/min. Leczenie można rozpocząć od działań niefarmakologicznych zwiększających czynność układu przywspółczulnego - masaż zatoki tętnicy szyjnej. Jeśli ta metoda nie doprowadzi do ustąpienia częstoskurczu wdraża się leczenie farmakologiczne, w którym wykorzystuje się najczęściej m.in.: adenozynę, werapamil, amiodaron, diltiazem, metoprolol. W przypadkach nawracających częstoskurczów nadkomorowych jedną z opcji leczenia jest także ablacja przezskórna ognisk powstawania pobudzeń dodatkowych lub dodatkowych dróg przewodzenia przedsionkowo-komorowego.
             Blok zatokowo- przedsionkowy występuje rzadko i wymaga różnicowania z zahamowaniem zatokowym. Bloki przedsionkowo-komorowe mogą być przemijające lub utrwalone. Wyróżniamy blok proksymalny, który powstaje na poziomie węzła przedsionkowo-komorowym lub pęczka Hisa oraz blok dystalny, powstający na poziomie odnóg pęczka Hisa. Bloki przedsionkowo-komorowe mogą mieć różne nasilenie, stąd wyróżniamy trzy stopnie bloku: I stopnia, II stopnia, które dzielą się dodatkowo na periodykę Wenckebacha, nazywaną też blokiem Mobitza typu I, blok Mobitza typu II, blok II stopnia zaawansowany, oraz blok III stopnia- całkowity. Blok przedsionkowo-komorowy I stopnia nie powoduje żadnych objawów klinicznych, stąd nazywany jest utajonym. Rozpoznawany jest na podstawie EKG.(wydłużenie odstępu PQ powyżej 0,2 sekundy. Blok Wenckebacha charakteryzuje się wypadaniem pojedynczych pobudzeń komorowych, stąd niemiarowość tętna. W EKG stwierdza się stopniowe cykliczne wydłużanie odstępu PQ aż do wypadnięcia zespołu komorowego, po którym następuje ponowne skrócenie odcinka PQ. Błok ten może powodować zawroty głowy. Blok Mobitza typu II charakteryzuje się blokowaniem przewodzenia do komór co drugiego i co trzeciego pobudzenia przedsionkowego. Przewiedzione do komór pobudzenia mają zawsze stały odstęp PQ. Przewodzenie pobudzeń z przedsionków do komór w stosunku 3:1, 4:1 lub wyższym, nazywane jest blokiem zaawansowanym. Skutkiem tego bloku jest zwolnienie tętna. Blok przedsionkowo- komorowy III stopnia rozpoznajemy jeżeli pobudzenia z przedsionków nie są przewodzone do komór. W EKG obserwujemy niezależną czynność przedsionków (załamki P) oraz komór(zespoły QRS). Blok Mobitza typu II i blok III stopnia powodują zwykle nasilone objawy kliniczne pod postacią zawrotów głowy, omdleń, duszności wysiłkowej lub spoczynkowej, obrzęków podudzi. Jest to stan zagrożenia życia i wymaga natychmiastowej diagnostyki i leczenia. Przewlekły blok I stopnia oraz blok II stopnia typu Mobitz I najczęściej nie wymagają postępowania leczniczego, a jedynie okresowej kontroli. Należy dążyć do odstawienia leków zwalniających przewodzenie przedsionkowo-komorowe. U chorych z blokiem II stopnia typu Mobitz II oraz blokiem III stopnia zwykle istnieją wskazania do wszczepienia stymulatora serca, gł. ze względu na niebezpieczeństwo wystąpienia groźnych zaburzeń rytmu oraz objawowej bradykardii. Zespół preekscytacji charakteryzuje się występowaniem dodatkowych dróg przewodzenia między przedsionkami a komorami. Drogi te mogą przewodzić pobudzenie elektryczne serca szybciej, niż ma to miejsce w obrębie węzła przedsionkowo- komorowego, i to zarówno z przedsionków do komór (preekscytacja komór), jak i z komór do przedsionka (preekscytacja przedsionka). Zespół preekscytacji sprzyja napadom częstoskurczu nadkomorowego. Anatomicznie występują 3 rodzaje dróg dodatkowych: pęczek Kenta- który przebiega równolegle do węzła przedsionkowo- komorowego, pęczek Jamesa przebiega od przedsionków do dystalnej części węzła przedsionkowo-komorowego, pęczek Mahaima przebiega od dystalnych części węzła przedsionkowo- komorowego do komór. Leczenie napadu częstoskurczu zespole preekscytacji to kardiowersja lub lek podawany dożylnie- amiodaron lub propafenon. Można także zastosować ablację drogi dodatkowej. Leczenie farmakologiczne Leki blokujące kanał sodowy- wskazaniem do stosowania tej grupy leków jest nagłe wystąpienie komorowych zaburzeń rytmu, a w przypadku np. chinidyny czy propafenonu także w przypadku migotania przedsionków. Chinidyna lek hamujący kanały sodowe. Przeciwwskazaniem do stosowania tego leku jest stan po zawale serca, marskość wątroby, niewydolność krążenia. Objawy uboczne nudności , wymioty, biegunka, uszkodzenie wątroby, podwójne widzenie, szum w uszach, bóle głowy niewydolność krążenia, tachyarytmia komorowa aż do migotania komór. Lidokaina – stosowana pozajelitowo do leczenia częstoskurczu komorowego, u chorych ze świeżym zawałem serca. Przeciwwskazaniem jest niewydolność krążenia , blok przedsionkowo-komorowy I stopnia, zespół chorego węzła zatokowego. Objawy uboczne: działanie arytmiogenne, zawroty głowy, senność, drgawki, spadek ciśnienia tętniczego. Propafenonstosowany do normalizacji rytmu u chorych na migotanie przedsionków bez organicznej choroby serca. Przeciwwskazania to niewydolność krążenia, stan po zawale serca, ciąża, zaburzenia oddychania typu obturacyjnego. Objawy uboczne: działanie arytmiogenne, nudności , wymioty, bóle i zawroty głowy, zaburzenia widzenia, zaburzenia smaku, zaburzenia czucia Leki beta- adrenolityczne stosowane w częstoskurczu nadkomorowym, szczególnie po zawale serca. Leki blokujące receptory beta zmniejszają stymulację adrenergiczną serca i zmniejszają kurczliwość serca, zmniejszają pobudliwość serca, zwolnienie częstości akcji serca, zwolnienie szybkości przewodzenia. Stosowane w nadkomorowym częstoskurczu i w skurczach dodatkowych, zatokowym przyspieszeniu rytmu u chorych z nadczynnością tarczycy, nadciśnieniu tętniczym, dławicy piersiowej oraz zmniejszają ryzyko nagłego zgonu sercowego u chorych po zawale serca. Przeciwwskazanie: niewyrównana wydolność krążenia, znaczne niedociśnienie lub bradykardia, dychawica oskrzelowa, chromanie przystankowe spowodowane miażdżycą zarostową kończyn. objawy uboczne: bradykardia, skurcz oskrzeli, nudności , wymioty, zaburzenia snu, pogorszenie przepływu krwi przez naczynia obwodowe. Przykładowe leki propranolol, bisoprolol. Leki blokujące kanał potasowy stosowane w komorowych zaburzeniach rytmu i migotaniu przedsionków. Amiodaron stosowany w migotaniu przedsionków u chorych na niewydolność krążenia. działania uboczne: odkładanie złogów w rogówce powodujące zaburzenia widzenia, uczulenie na światło, zapalenie wątroby, zwłóknienie płuc, neuropatia obwodowa, działanie arytmiogenne. Przeciwwskazany u osób chorych na nadczynność tarczycy( zawiera jod). Leki blokujące kanał wapniowy stosowany w zaburzeniach nadkomorowych rytmu przebiegające z tachykardią. Diltiazem stosowany w nadkomorowych zaburzeniach rytmu, szczególnie migotanie i trzepotanie przedsionków. Przeciwwskazaniem jest niewyrównana niewydolność krążenia, znaczne niedociśnienie. Działanie uboczne: bradykardia, obniżenie ciśnienia tętniczego, zaparcia, nudności, zawroty i bóle głowy, zaczerwienienie twarzy. Leczenie niefarmakologiczne Zewnętrzna elektrokardiowersja i defibrylacja stosowane bezwzględnie w częstoskurczu nadkomorowym i komorowym z zagrożeniem wstrząsem kardiogennym, trzepotanie i migotanie komór. Względnie stosowane w niemożności umiarowienia trzepotania lub migotania przedsionków za pomocą leków. przeciwskazaniem jest częstoskurcz po zatruciu naparstnicą nie zagrażający życiu. Metoda ta polega na doprowadzeniu stałego prądu elektrycznego przez ścianę klatki piersiowej do mięśnia sercowego, celem uregulowania własnej , nieskoordynowanej pracy elektrycznej układu bodźcowo-przewodzącego. Sztuczne rozruszniki serca Stymulacja jest leczeniem wielu nieprawidłowości chorób serca. Wskazaniem do stymulacji czasowej jest ostry zawał serca, częstoskurcz przedsionkowy- komorowy i komorowy. Wskazania do stymulacji stałej to blok III stopnia z utratami przytomności lub zasłabnięciami, blok przedsionkowo- komorowy II stopnia, zespół chorego węzła zatokowego. Zarówno czasowe jak i stałe stymulatory mogą być nastawione na monitorowanie czynności serca i wyzwalają impulsy wtedy kiedy zaistnieje potrzeba. Stałe rozruszniki zakładane są na 7-15 lat, natomiast czasowe do 5 dni. VVI- stymulator posiada pojedynczą elektrodę która odbiera aktywność komory. AAI- rozrusznik posiada pojedynczą elektrodę która założona jest do przedsionka. Rozrusznik typu DDD- ten system posiada dwie elektrody- w przedsionku i komorze, obie mogą odbierać sygnały rozpocząć stymulację. Elektroda umieszczona jest zawsze w prawej komorze.

      mgr pielęgniarstwa Kinga Tomczyk

      Literatura: Daniluk J., Jurkowska G., zarys chorób wewnętrznych dla studentów pielęgniarstwa, wydawnictwo Czelej, Lublin, 2005

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (2) Pokaż komentarze do wpisu „zaburzenia rytmu serca”
      Tagi:
      Kategoria:
      Autor(ka):
      kingastar
      Czas publikacji:
      poniedziałek, 04 lipca 2011 00:21
  • niedziela, 29 listopada 2009
    • info

      blog ten jest w fazie tworzenia. celem tej strony jest dostarczenie odpowiedniej wiedzy na temat pielęgniarstwa. dlatego też jeżeli ktoś miałby jakieś sugestie tematów jakie powinny sie tutaj znależć proszę pisać na adres pielegniarki_info@onet.pl.

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (0)
      Tagi:
      brak
      Autor(ka):
      kingastar
      Czas publikacji:
      niedziela, 29 listopada 2009 21:59

Kalendarz

Październik 2014

Pn Wt Śr Cz Pt So Nd
    1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30 31    

Wyszukiwarka

Zakładki

  • Http://ising.pl/kingastar

Kanał informacyjny